Zand en verf!

Een paar keer per jaar doen we net iets anders dan anders. We doen heel veel, maar soms maken we het net wat specialer. Dat kan zonder veel moeite te moeten doen.

Vandaag is het best mooi weer, het is niet heel warm maar het is zonnig en droog. Dat is deze zomer heel veel waard. We kunnen dus lekker naar buiten. Een aantal weken geleden was het de nationale modderdag, omdat ik toen enkel baby’s in huis had heb ik toen niet meegedaan. Maar vandaag maken we dat dubbel en dik goed

Wat heb je nodig? Wel…zand natuurlijk, water, verf, een grote bak om alles in te kunnen mengen, eventueel een heel groot stuk karton en kids die veel zin hebben om te kliederen. Ik had alle ouders op voorhand verteld dat we gaan kliederen en of ze daar dus rekening mee willen houden met de kleding zodat alle kinderen lekker vies mogen en kunnen worden.

Het groepje kids van vandaag zijn allemaal al wat ouder. De jongste is 2,5 jaar, de oudste 7,5. Een leuk groepje dus om mee te modderen. Ze roepen trouwens al weken dat ze een modderdagje willen, bij deze dus!

Ik heb, terwijl de kids hun fruit aten alles voorbereid. Toen zag de tuin er zo uit:

P1010876

Ik maak een paar afspraken met de kids (zoals niet naar elkaars gezicht gooien met de modder)en laat hen dan naar het zand gaan. Groot is hun verbazing wanneer ze ontdekken dat het gewoon…zand is. Dat heb ik ook bewust zo gedaan, zo kunnen ze zelf vertellen hoe we modder moeten maken. Dat is natuurlijk niet zo moeilijk, gewoon water toevoegen. Ik gooi dus een bekertje water in het zand, maar dat is niet genoeg, er moet volgens de kinderen meer water bij. Een hele gieter dan maar! Dat is feest. Op deze manier ontdekken de kinderen zelf hoe zand veranderd wanneer er water bij komt. Het gaat van zacht, los en warm zand, naar hard, nat en koud zand. Hierdoor leren, zeker de jongste kinderen, weer heel veel begrippen en stimuleer ik hun zintuigen. De kinderen kunnen in de modder spelen met schepjes, zandvormpjes en natuurlijk hun handen. Na een tijdje geef ik hen verf om door de modder te mengen. De kinderen genieten en experimenteren erop los.

P1010884

Met verf en zand kan je heel leuke dingen doen!

Ook op het zand dat op het karton ligt gooi ik her en der druppels verf. De kinderen duiken er meteen op af. Zo ontdekken ze, dat zoals C (6j) het mooi zegt dat de modder droogt wordt als er droog zand bij komt. En mijn kleine poppetje van 2,5 jaar roept dat dit zand warm is! Ze krijgen er geen genoeg van! Ze rennen heen en weer tussen de modder in de bak en het zand op het karton. De allerstoersten durven zelfs om met hun voetjes in de modder te gaan staan! Eerst zijn ze heel voorzichtig, want dat voelt toch wel gek, modder aan je voeten. Dan roept, C, bijna 4 dat het is zoals op het strand aan de zee. Hij begint heel erg hard te stampen. De modder vliegt overal! Wat een feestje!

Als iedereen is uitgespeeld neem ik gewoon een emmer water en worden voetjes en handjes en armen (en soms ook snoetjes) buiten gewassen, schone kleren aan en klaar…. Nou ja, de kids toch. Terwijl de kids even een half uurtje TV mogen kijken ruim ik de tuin op, de vieze kleren stop ik in de wasmachine en klaar!

Houden jullie ook zo van kliederen met de kinderen? Waarom wel of net niet? Welke leuke kliederactiviteiten hebben jullie al eens gedaan of wil je zeker nog een keer doen met je (gast)kinderen.

Myriam

 

Standard

5 minuten!

Meer is er niet nodig voor een meid van 2jaar en 3 maanden om zichzelf helemaal (ja, he-le-maal, inclusief kleding) in te smeren met zonnebrandcrème!

Verleden week was het erg druk in de opvang. Er was 1 baby van 4 maandjes, 1 peuter van net 1 jaar, 2 dametjes van 2 jaar, 1 flinke kleuter van 4 jaar en 1 meid van 7 jaar, onze eigen Kiki. Alle kinderen hier in de opvang vinden kleuren en tekenen heel erg fijn. Dat mogen ze dan ook doen wanneer ze willen. Over de afgewerkte tekeningen of kleurplaten zijn afspraken gemaakt. Als ze hun kunstwerk graag mee naar huis willen nemen dan moeten ze dit onmiddellijk in hun tas stoppen zodat er niks meer mee kan gebeuren. De kinderen hadden gezellig zitten kleuren aan onze salontafel. De oudste kinderen stoppen hun tekeningen in hun tas en E, onze dame van 2 jaar oud wil dit ook doen. Ik ben bezig met de baby een flesje te geven, dat duurt even dus ik geef E toestemming om de tekening in de tas te gaan stoppen. Trots loopt ze de gang in. Het duurt een tijdje voor ze terugkomt, dus ik hou contact met haar door te vragen of het lukt. “Ja, Myjam”. Ik vraag of ze terug naar de kamer komt.  “Ja, Myjam, bijna klaar”.

“Dat is goed meid, doe maar rustig aan” antwoord ik. Ondertussen is baby klaar met haar flesje, baby is tevreden dus ik leg haar even in de wipstoel om lekker uit te buiken en ga naar de keuken om het flesje uit te wassen. Ik zie mijn flinke dame van 2 jaar in de gang zitten, helemaal trots op zichzelf want “Kijk Myjam, zon schijnt, ik wil buiten spejen, ik zonnebrand gedaan”……OMG….ja dat zie ik….E zit helemaal onder, haren, kleren, een mega dikke laag op haar benen en handjes, de vloer, de kast waar de tassen opstaan…ALLES zit onder een dikke, vette laag zonnebrandcrème. En E, zij glundert! “Ikke zelluf daan, Myjam” met een stralend gezichtje want “Ikke gjote meid”. En dan kan je toch niet boos zijn! Gelukkig kwam GJ op dat moment thuis zodat ik E in bad kon zetten en hij mocht alles beneden oppoetsen. Na een half uurtje boenen hadden we terug een schone E (zoveel zonnecrème is nog niet zo simpel van een kind af te krijgen) én een schone vloer en kast. Terwijl E in bad zit bespreek ik toch maar even met haar dat ze dit toch maar niet meer alleen moet doen, maar of dit doordringt…want “ikke zelluf doen” is momenteel erg belangrijk!

Myriam

Standard

Regendagen!

P1010872

Na een tijdje met erg mooi zomerweer regent het al een paar dagen. Natuurlijk laten we ons daar niet helemaal door tegenhouden en gaan we nog steeds lekker naar buiten. Tussen de buien door of zelfs als het regent om lekker in de plassen te stampen.  De kinderen genieten, zolang het niet te lang duurt want dan vinden ze die regen toch niet meer zo fijn en willen ze binnen spelen. Maar…..het is wel zomer en zomervakantie. Hun biologische klok schreeuwt het uit om naar buiten te gaan. Dat willen ze, maar omdat het regent toch ook weer niet, frustratie alom, met alle gevolgen die erbij horen, ruziënde en huilende kids in de opvang.

Dan kunnen we natuurlijk wel koekjes gaan bakken of gaan schilderen, maar dat is maar goed voor een half uurtje voor de kleintjes, de oudere kids houden het wel iets langer vol, maar toch….ook geen  hele dag. En ik kan hen ook niet de hele dag entertainen want er moeten ook luiers verschoond worden, flesjes gegevan aan baby’s, fruithapjes gemaakt en gegeven, dus af en toe moeten ze zich toch ook eens even zelf bezig houden.

Als we dan niet lang naar buiten kunnen, halen we buiten maar naar binnen. Voor zover dat mogelijk is dan. Verleden jaar had ik een tent in de tuin staan. Wat is daar veel mee gespeeld. De kinderen vroegen al langer om weer een tent weg te zetten.  Omdat in huis niet genoeg ruimte is voor die tent en het buiten te nat is voor de tent, ze is namelijk niet meer waterdicht heb ik voor hen binnen een tent gebouwd. Heel simpel, door wat dekens te knopen aan de box en de andere kant maken we vast aan onze tafel. Tataaa…een heuse tent. Wat wordt er weer intensief gespeeld. De ene dag is het een ziekenhuis voor alle zieken poppen, de andere dag is het een heus vliegtuig waar de kinderen de wereld mee rond vliegen, op een ander moment is het een gewone tent waarmee ze gaan kamperen….Al een week lang, heel mooi, intensief fantasiespel. De kinderen blij, ik blij want weer geen ruzies meer. En ‘s avonds, als alle kids weer naar huis zijn en onze eigen Kiki slaapt, dan schuif ik de box tegen de tafel aan zodat de tent tussen de tafel en de box zit en het netjes opgeruimd is. De tent blijft overal vastgeknoopt aan tafel en box. ‘s Ochtends schuiven we de box weer opzij en de tent is zo opgesteld, klaar voor een dag spelen!

Buiten naar binnen halen, zo simpel kan het zijn!

Myriam

 

Wat doen jullie op regenachtige dagen in de zomer om de kids lekker te laten spelen zodat het gezellig in huis blijft?

Standard

Toveren met wasco’s en ecoline.

We krijgen maar niet genoeg van ons thema magie. Er is erg veel te ontdekken en te doen in dit thema. Een klassieker is toch wel het toveren met wascokrijtjes en ecoline. Ecoline is vloeibare aquarelverf. Het is makkelijk te mengen en verkrijgbaar in heel veel kleuren. Ecoline is niet echt goedkoop, maar ik doe al 5 jaar met 6 kleine potjes. Dan valt de prijs heel erg goed mee.

De kinderen krijgen elk een wit wascokrijtje en mogen hiermee een tekening op papier maken. Deze tekening kunnen ze bijna niet zien. Als je heel goed kijkt zie je wel waar je getekend hebt, maar dat valt alleen de wat oudere kinderen op. De jonge kinderen tekenen gewoon waar ze zin in hebben al snappen ze niet zo goed dat ze hun tekening niet zien. Als iedereen klaar is komt de toververf op tafel en zeggen we met z’n allen een toverspreuk. En dan….verven maar. Al snel ontdekken de kinderen dat ze hierdoor hun tekening ook kunnen zien. Waar wasco zit pakt de ecoline niet op het papier en dat zorgt ervoor dat de tekening zichtbaar wordt. Verwonderd kijken ze naar hun blad en dan zie ik plots ook grote verschillen tussen de kinderen, verschillen die me nog niet eerder waren opgevallen omdat ik deze activiteit meestal doe met kinderen vanaf een jaar of 5. Vandaag waren er echter ook 2 bijna 4 jarige jongens en zij wilden natuurlijk graag mee doen. Dat kan.  Waar ik de oudere kinderen echt zie op zoek gaan naar hun tekening om deze helemaal zichtbaar te maken zie ik mijn 2 bijna 4jarigen gewoon schilderen met de ecoline. Ze zijn erg verwonderd als er een lijntje van de wasco zichtbaar wordt, dat wel. Stefan verwoordt het zelfs: “Net tekende ik een boom en nu schilder ik een auto.” Dat mag natuurlijk ook. Als ik hem erop wijs dat de lijntjes van de boom nu door de auto zichtbaar zijn lacht hij enthousiast. Hij ziet de lijntjes van de wasco wel, volgt ze met zijn vinger, maar wil toch liever zijn auto nu afmaken. Dat mag natuurlijk ook. Cedric is even enthousiast zijn mama en papa aan het schilderen terwijl hij eerst bloemen tekende met de wasco. Al lijkt het hem wel meer op te vallen. Hij zegt dat mama en papa nu op de bloemen zitten.  De oudere kinderen willen graag elke lijntje van hun wasco tekening zichtbaar maken. Geconcentreerd gaan ze op zoek! Hoe dan ook, plezier hebben ze allemaal en daar gaat het om!

Ohja, mochten jullie ook met ecoline gaan werken en er komen, ondanks het gebruik van verfschortjes, toch vlekken in de kleren dan kan je deze vlekken uit de kleding verwijderen door ze een nachtje in melk te leggen. Deze tip kreeg ik van een collega gastouder.

Myriam

Standard

Training ‘Knap Lastig’- Welkom Kind Midden en West Brabant

De laatste les alweer! Tijdens deze les bekijken we hoe we kinderen beter kunnen begeleiden in het omgaan met gevoelens. Elk gevoel heeft namelijk een functie en het is belangrijk om dat gevoel, en dus ook de functie te erkennen. Wanneer het kind enorm verdriet heeft omdat zijn knutselwerkje wordt vernield door de baby is het beter om het verdriet even te erkennen. Vaak hoef je ook niet meer te doen dan dat. Even”oh, wat vervelend voor je dat je werkje stuk is, je had er zo je best op gedaan”kan genoeg zijn om het kind te laten kalmeren. Het laatste wat het kind wil horen is; “pfff, sééééég, moet je daar nu zo om huilen, het is maar een knutselwerkje hoor, stel je niet zo aan!”. Dat zorgt naast verdriet ook vaak voor boosheid want het kind voelt zich niet erkent. Ook bij heel jonge kinderen die een driftbui krijgen omdat iets niet mag kan je verwoorden wat je ziet en het gevoel van boosheid erkennen. Het gevoel erkennen is vaak het belangrijkste want gevoelens horen nu eenmaal bij het leven, en dan niet alleen blij en vrolijk zijn, maar ook boos, bang en bedroefd.

Daarna stonden we heel kort stil bij het communiceren met ouders. Het was interessant om te zien dat we als gastouders hierin toch wel vaak tegen dezelfde problemen aanlopen. Want weet je….ouders komen in je privé, in je huis, de kinderen mogen bij je spelen, veroveren vaak een plekje in je hart en dan is het vaak toch wel moeilijk om zakelijk te blijven. Te close en vriendschappelijk omgaan met ouders maakt het vaak erg moeilijk wanneer facturen plots onbetaald blijven. Of ouders verwachten dat je alles aan hen vertelt, ook al wil je soms iets privé houden. Medische gegevens over jezelf of je familileden bv. De grens tussen vriendschappelijk en zakelijk is vaak flinterdun en moeilijk te bepalen. Iedere gastouder doet hiermee natuurlijk waar zij (of hij) zich goed bij voelt.

We sloten de avond af met de formele uitreiking van de certificaten. Elke gastouder was geslaagd dus hoog tijd voor een klein feestje met een hapje en een drankje.

Deze curus heeft mij alvast meer inzicht gegeven in de ontwikkeling van jonge kinderen. Ik begrijp nu beter hoe kinderen met ADHD en autisme info verwerken en daardoor kan ik hen beter begeleiden in mijn opvang.

Myriam

Standard

Afscheid nemen van gastkindjes

time to say goodbyeDan is het toch écht het moment aangebroken. Ik moet afscheid nemen van 2 gastkindjes. 5 jaar lang mocht ik voor hen zorgen. Na de vakantie gaat de middelste zoon, net zoals zijn grote broer,  naar school en dan “moet ik niet meer bij jou komen spelen want dan ben ik een grote jongen, hé Myriam”. Ik slik want wat ga ik hen missen! Dat ik geen vrije BSO plekjes heb weet hij niet, we willen het afscheid voor hem zo positief mogelijk laten lopen.  Eerst gaan ze zelf nog op vakantie en dan gaan ze beide naar de BSO van school om hen al daaraan te laten wennen voordat school weer begint.

De jongste van dit gezin, een meisje is maar even bij mij in opvang geweest. Zij bleek stikallergisch voor mijn katten en dan houdt het natuurlijk snel weer op. Maar de oudste….ik weet het nog heel goed….hij was mijn eerste kleine gastkindje toen ik net begon. Ik zie hem nog binnenstappen, net 2 jaar oud en mega eigenwijs. Omdat hij opgroeit in een Pools gezin sprak hij nog  maar een paar woordjes Nederlands. Dat liet hem niet tegenhouden. Mijn eigen dochter is 3 maand ouder dan hem en ze waren vanaf het begin dikke vriendjes. Toen de 2de zoon werd geboren had ik de eer om de oudste op te mogen vangen tijdens de bevalling. Hij mocht toen zelfs blijven slapen….nou ja…slapen…feesten met mijn dochter op haar kamertje! Want dat was het, een feestje. En zoon nummer 2 was amper 4 weken oud toen ik voor de eerste keer op hem mocht passen. Beide jongens waren hier 4 en soms wel 5 dagen per week. Zeker van de jongste heb ik alles meegemaakt….eerste geluidjes, lachjes, leren zitten en weer omvallen, eerste stapjes, eerste woordjes. Vooral de periode dat hij Nederlands en Pools door elkaar sprak was erg grappig.

Dan zijn er natuurlijk de ouders. Wat een mega goed contact had ik met hen. Er was wederzijds respect en vertrouwen. Nooit problemen met uren of betalingen of wat dan ook. Soms ging ik ook wel bij hen thuis op de koffie…gewoon, omdat het kon en gezellig is en dan nu…de laatste dag, laatste uur, laatste minuut, laatste seconde. Moeder en ik hebben allebei tranen in onze ogen.  Gelukkig gaan ze in de buurt naar school en is de kans groot dat we elkaar nog een keer tegenkomen. En anders ga ik nog wel eens op de koffie! Gewoon, omdat het kan en gezellig is.

Lieve, kleine, grote vriendjes, ‘t gaat jullie goed! Ik wens jullie heel veel plezier op school, geniet van alles wat je doet en blijf lekker je ontdeugende zelf!

Myriam

Standard

Gastouder of kinderoppas?

Een 5tal jaar geleden maakte ik de keuze om te gaan werken als gastouder. Vanaf het begin verliep de samenwerking met gastouderbureau Welkom Kind Midden en West Brabant vlot. Een keuze waar ik nog steeds volledig achtersta. Ik doe mijn werk nog steeds met veel plezier! Ik vind dan ook van mezelf dat ik veel meer ben dan een kinderoppas. Via Welkom Kind Midden en West Brabant kan ik regelmatig bijscholingen volgen, ik bedenk activiteiten met en voor de kinderen. Niet alleen omdat we dit leuk vinden maar ook omdat ik de ontwikkeling van elk kind wil stimuleren. Die ontwikkeling hou ik dan ook nog eens in de gaten. Als er iets niet zo goed loopt bespreek ik dit met de ouders. Ik vind dus dat ik professioneel bezig ben met mijn beroep en met de kinderen.  Maar….zo lijkt de rest van mijn omgeving dat niet altijd te zien.

Laatst was het mooi weer dus zat ik met de kinderen in de speeltuin. Die speeltuin is om de hoek. Ik neem vaak een groot deken mee naar de speeltuin, vooral als ik een baby bij heb. Kan de baby fijn op het deken liggen terwijl de anderen spelen. Ik laat de kinderen vooral vrij spelen, maar hou hen wel in de gaten en ben er voor hen als ze iets nodig hebben. Ik veeg snotneusjes af, verschoon eventueel luiers, laat hen drinken, geef complimentjes als ze me iets willen laten zien, hou de baby in de gaten zodat hij/zij geen halve zandbak in de mond stopt, let op de kinderen zodat ze niet te veel gaan stunten, geef handjes waar hulp nodig is, duw hen op de schommel….en als ze dan allemaal toch eens even alleen spelen observeer ik wat ze doen. Kortom….ik ben bezig met de kinderen.

Dan krijg ik een smsje van een vraagouder waar ik ook op antwoord. Net op dat moment komt er een oma met haar kleinkind de speeltuin binnen. Ze ziet me bij de baby op het deken zitten terwijl ik dus met mijn GSM bezig ben. Zegt ze tegen me: “wow, jij hebt het toch nogal gemakkelijk hoor. Lekker op een dekentje in de schaduw, bezig met je mobiel, de kinderen spelen zelf wel. Als ik 30 jaar jonger was geweest was ik ook gastouder geworden. Een beetje op de kinderen passen kan toch iedereen. ” Door de jaren heen heb ik geleerd om niet meer op zulke opmerkingen te reageren, ik denk vaak wel dat ze dan maar eens een dagje mee moeten komen draaien…van begin tot einde. Eens kijken of ze er dan nog zo licht over denken. Gelukkig kreeg ik op dat moment een knuffel van een kleine, grote vriend. En dan weet ik weer waarom ik voor het beroep van gastouder gekozen heb! Beroep, ja, want dat is het!

Hebben jullie wel eens iets meegemaakt waardoor het duidelijk wordt dat mensen in je omgeving je zien als een oppas ipv een gediplomeerd gastouder?

Fijne dag,

Myriam

Standard