Binnen de lijntjes kleuren!

De telefoon rinkelt, ik neem op en nog voor ik goed en wel “Goedemiddag, met Myriam”kan zeggen blaft de leraar van Kiki in mijn oor dat ze nu toch echt eens een keer binnen de lijntjes moet leren kleuren. Verbaasd om zoveel boosheid vraag ik hem wat er gebeurd is. Hij legt uit dat Kiki, op school, in haar wiskundeboek een kleurplaat moest inkleuren en dat ze hierbij helemaal buiten de lijntjes is gegaan. Ze heeft blijkbaar zowat het hele blad gekleurd ipv de kleurplaat. Op mijn vraag waarom het dan voor hem zo belangrijk is dat ze binnen de lijntjes kleurt antwoordt hij boos:”omdat dat moet!”. Ik zeg dat ik het voorval met Kiki zal bespreken. Met dat antwoord is hij nog niet helemaal tevreden, maar ik vind het voor nu voldoende en hang op.

Mijn vraag blijft echter…..waarom moeten kinderen binnen de lijntjes leren kleuren? In mijn opvang moedig ik buiten de lijntjes kleuren en creatief denken juist aan. Zodra een baby iets of wat kan zitten, mag hij mee knutselen. Momenteel zijn we bezig met de kerstknutsels en de nieuwjaarsbrieven. Die laatste bestaan dit jaar uit een zelfgeschilderde en versierde kerstboom op een achtergrond van sneeuwvlokken op een zwart vel papier. We hebben kerstbomen in alle kleuren, traditionele groene, roze, blauwe, zelfs een zwarte kerstboom. Dat moet kunnen. Als ik met de kinderen praat over kerstbomen en hen vraag welke kleur een kerstboom dan heeft antwoorden ze allemaal dat een kerstboom groen is. Maakt het dan wat uit dat ze hun kerstboom een andere kleur geven? De roze kerstbomen zijn gemaakt door mijn 3 peutermeiden die volop in de prinsessenfase zitten. Alles moet roze zijn…..dus ook hun eigengemaakte kerstboom. Want dat vinden ze gewoon een mooie kleur. En van binnen de lijntjes kleuren hebben ze nog nooit gehoord. Dat moet ook helemaal niet, ook niet als ze een kleurplaat maken. Sommige kinderen kleuren zelf binnen de lijntjes en vinden dat ook erg fijn. Het lijkt hen rust te geven, maar anderen kleuren het hele blad vol of tekenen zelf nog iets extra op het blad. Zoals nu zie ik heel veel sterretjes verschijnen op de kleurplaten van de kerstbomen. Want die sterretjes staan er nog niet en horen erbij volgens de kinderen. Ik vind het prima! Zo zijn ze creatief bezig, ze oefenen hun fijne motoriek, want zo een ster tekenen is nog niet simpel.

Ik vraag me af of het binnen de lijntjes kleuren voor de leraar niet meer symbolisch is. Of het niet te maken heeft met het feit dat Kiki ook op bijna alle andere vlakken buiten de lijntjes probeert te lopen en euh….nogal moeite heeft met het aanvaarden van grenzen. Maar is ze daar geen kind voor? Om te proberen grenzen te verleggen. Met de leraar ga ik nog een keer in gesprek, maar wat denken jullie? Mogen kinderen (ook oudere kinderen vanaf een jaar of 6) buiten de lijntjes kleuren of niet? En als het niet mag, waarom vind je het dan zo belangrijk dat er binnen de lijntjes wordt gekleurd? Omdat het mooier/netter zou zijn? Een volgekleurde kleurplaat kan ook erg mooi en netjes zijn zeg ik dan. Ik ben heel benieuwd naar jullie antwoorden!

Myriam

Advertisements
Standard

Samen spelen, samen delen!

Op woensdag heb ik 3 peuterdametjes in de opvang. Soms kunnen ze heel fijn samen spelen en soms…..iets minder goed. “Van mij” krijst Emmy,  met een stem die een heks niet zou misstaan. “Nee, van mij” roept Jessy terug. Beide dames staan aan een pop te trekken. En Mira gooit nog wat olie op het vuur door te roepen dat zij de pop ook wil.

Ik heb ongeveer 8 poppen in de opvang, genoeg voor 3 dametjes zou je denken. Maar naar die andere poppen kijken ze niet om. Het draait nu om die ene pop en ook al kennen ze de woordjes “samen spelen, samen delen” wel. Als je bijna 3 jaar oud bent dan is het toch wel heel erg moeilijk om te delen. Dat is niet erg, dat hoort bij ontwikkelen en groot worden. Het simpele antwoord zou dan kunnen zijn dat ik de pop afpak en opzij leg. Dan kan er om die pop geen ruzie meer gemaakt worden. Na 5 minuten vinden ze dan wel iets anders waar ze allemaal tegelijk mee willen spelen en niet willen delen. Dus het afpakken is niet de oplossing, daar leren ze niks van en de kans is groot dat ze dan ook nog eens alle 3 verdrietig en gefrustreerd worden omdat ik hun speelgoed afneem. Dat is zeker niet bevordelijk voor de sfeer in huis. Ik wil de dames dus leren delen.

Ik ga met hen in gesprek, en dan hou ik wel even de pop vast zodat de dames zich “gelijk”voelen. Ik verwoord hun gevoelens door te zeggen dat ik zie dat ze allemaal graag met deze pop willen spelen. Voorzichtige knikjes, dus ik ga verder. Ik leg ook uit dat aan de pop trekken geen goed idee is. “Dan gaat ie stuk” zegt Emmy. “Dat kan misschien wel gebeuren” antwoord ik. “Dan moet ie in pjullenbak” reageert Jessy weer en dat vinden de dames alle 3 dan weer jammer. Dus dat moeten we voorkomen, maar hoe vraag ik aan hen? Dat is een moeilijke vraag voor peuters, daar kunnen ze even geen antwoord op geven, dus help ik hen hierin door een paar mogelijkheden op te noemen. Om de beurt met de pop spelen, of samen met de pop spelen, of misschien wil iemand liever even een andere pop nemen om te spelen, of gewoon helemaal iets anders doen. Mira zegt dat ze graag even wil puzzelen. Dat kan. Zij kiest er dus voor om iets anders te doen. Emmy en Jessy willen toch heel graag met de pop blijven spelen. Dat mag ook, maar hoe gaan we dat dan doen zonder ruzie erom te maken? Emmy neemt de kinderwagen en zegt dat ze boodschappen gaat doen met de pop en Jessy mag mee lopen. Jessy reageert enthousiast en gaat het boodschappenwagentje halen. En dan vertrekken de dames, op weg om boodschappen te doen. Na een rondje door de gang en de keuken komen ze aan bij de winkel en gaan ze overleggen wat ze nodig hebben om eten te maken. “Pepernoten, sjokoja (chocolade) en janja (ranja) roept Jessy. En dat vindt Emmy prima. Terug “thuis” gaan ze eerst de baby in bad doen en dan in bed en dan gaan ze de ‘sjokoja’ opeten. En zo ontdekken deze meiden dat samen spelen ook erg leuk kan zijn!

Hoe gaan jullie om met peuters die in de “van mij” periode zitten?

Myriam

 

Standard

Hij komt, hij komt….

“Nog een paar dagen, mama” zegt Kiki. “Nog een paar dagen? En wat dan?”vraag ik. “Wel, dan begint het Sinterklaasjournaal weer!” zegt ze verontwaardigd omdat ik dat nog niet weet. “En dan komt ook Sinterklaas en mag ik mijn schoen zetten en krijg ik iets in mijn schoen”.

Ik vind het heel vroeg, nog meer dan 3 weken voor 5 december in Nederland, of 6 december in België. Natuurlijk ben ik zelf er ook al mee bezig, cadeautjes regelen, de sinterklaasmiddag voor de opvang is ook al bijna helemaal geregeld, maar toch schrok ik ervan dat het Sinterklaasjournaal alweer bijna op tv komt. Natuurlijk mag Kiki kijken, maar over een paar dagen begint het dus echt. Dat wil dus ook zeggen dat de spanning vanaf dan begint op te lopen. En hoewel ik pas echt aan Sinterklaas activiteiten begin wanneer de beste man aangekomen is met de boot merk ik nu al spanning wanneer Kiki tegen de jongere kinderen over het Sinterklaasjournaal praat. Ik merk dat peuters en kleuters geen flauw idee hebben wat een journaal is, maar dat maakt niet uit. Sinterklaas herkennen ze namelijk wel en dat is, vanaf je ongeveer 2 jaar oud bent nu eenmaal een hoogtepunt in het jaar. En dus gaan zij ook stuiteren, zonder teveel suiker, gewoon omdat Sinterklaas erg spannend is. Ook bij het boodschappen doen komen we er niet onderuit. Hele etalages vol met snoepgoed van en voor Sinterklaas. Ik zie veel blinkende oogjes want al dat snoep, dat moet toch wel lekker zijn.

Langs de andere kant vraag ik me af of we met ons allen soms niet een heel klein beetje (veel) overdrijven hierin. En dan heb ik het nog niet eens over de vele cadeautjes die ze krijgen, maar gewoon…..in oktober begint het al. Vaak 2 maanden voor de grote dag. Ik denk soms dat dit bewust gedaan wordt, want hoe langer het duurt, hoe meer mensen (kunnen) kopen. Dat is prima voor alle speeldgoedwinkels, supermarkten ed, maar we betrekken onze kinderen er vaak te vroeg in, dat is mijn mening. Dat zorgt alleen maar voor lichtelijk overspannen en overprikkelde kinderen. Soms meer dan lichtelijk en dat maakt kinderen vaak bijna onhandelbaar. Ze bedoelen het niet zo, maar die spanning maakt hen gek…die moet eruit gegooid worden. Daarom doen we ook tijdens de sintperiode af en toe lekker dingen die niks met Sinterklaas te maken hebben. Gewoon, om te ontspannen van die sinterklaasspanningen. En de dag dat de beste man weer naar Spanje vertrekt zing ik stiekem net iets harder: “daag Sinterklaasje, tot volgend jaar weer!”Want het is en blijft natuurlijk ook wel een leuke periode voor de kinderen, zolang het maar niet te lang duurt.

Wanneer beginnen jullie met Sinterklaasactiviteiten? Nodig je Sinterklaas ook uit om een bezoekje te brengen aan je opvang? Merken jullie aan je (gast)kindjes dat de spanning steeds vroeger begint en ook steeds hoger oploopt? Hoe ga je hiermee om?

Myriam

Standard

Warme thee of koffie

thee

Nu het weer kouder wordt buiten is een kopje thee of koffie af en toe erg lekker. Warme thee of koffie dan! Ik weet niet hoe collega gastouders hun koffie of thee drinken, maar ik drink alles meestal koud.

Vanochtend had ik 1 baby van 6 maand, een baby van 9 maand, 2 peuters van 18 maand en 1 flinke dame van 2,5 jaar. De baby van 6 maand lag op bed, de andere baby was fijn in de box aan het spelen met een vormenstoof. Mijn 2 peuters waren gezellig met de duplo aan het spelen en onze dame wou een puzzel maken. Een ideaal moment dus voor mij om even thee te zetten. Dat doe ik en 5 minuten later loop ik met mijn kopje versgezette, warme thee de kamer weer binnen. Na 1 stap ruik ik het al…iemand heeft een mega poepluier. Echt 1 met een hoofdletter P, die kennen we allemaal wel en dan weet je al dat je niet alleen een schone luier nodig hebt, maar ook schone kleertjes. Ik zet de thee hoog weg zodat er geen ongelukken kunnen gebeuren en ga aan de slag om de peuter te verschonen. Dan begint de baby in de box te mopperen dus na het verschonen haal ik haar uit de box zodat ze lekker op de grond kan spelen. Dat vind ze wel fijn,  ik leg nog wat babyspeelgoed rond haar zodat ze fijn kan kruipen en ontdekken. “My-i-aaaaam, kom je helpen met mijn puzzel?” roept mijn dametje. Natuurlijk wil ik dat en samen werken we even verder aan de puzzel. Dan hoor ik door de babyfoon dat de baby ook wakker wordt. Ik ga hem uit bed halen, verschoon hem en leg hem in de box zodat hij daar even kan spelen. Het is nog te vroeg voor een flesje. Dan ga ik op de grond zitten tussen de peuters en samen bouwen we wat blokken. Wanneer ik weer opsta valt mijn blik op mijn kopje thee……ondertussen natuurlijk helemaal koud. Ik drink dus voor de zoveelste keer koude thee. Niet dat dat vies of slecht is, maar soms, heel af en toe heb ik zin in warme thee of koffie. Maar het juiste moment hiervoor kiezen is me nog niet vaak gelukt.

En jullie? Hoe zorgen jullie dat je je warme drank ook warm kan drinken?

Myriam

 

 

Standard

Herfstknutsel

Nu het buiten slechter weer wordt zijn we vaker binnen te vinden en dan gaan we weer vaker knutselen. Regelmatig hoor ik van andere gastouders dat ze nu toch echt niet meer weten wat ze nog kunnen knutselen binnen een bepaald thema. Ze hebben nu toch wel echt alles gedaan wat ze konden bedenken. Om dit te voorkomen maak ik met de kinderen wel eens grotere knutselwerkjes waar ze langer aan bezig zijn. Zo hebben we dit jaar egeltjes in een huisje gemaakt.

We zijn begonnen met te ontdekken wat egels nu eigelijk zijn. Koekeloere en Huisje, boompje, beestje hebben beiden een aflevering over egels. Daarnaast hadden we ook een boekje over een egel dat we regelmatig hebben voorgelezen. Er zijn heel veel boeken te vinden over egels. Ik koos deze keer voor  ‘Het prikkelende avontuur van egel.’ geschreven door Ragnhild Scamell. Dit boek sprak de kinderen erg aan.

Daarna zijn we begonnen met het maken van egeltjes van klei. De kinderen mochten zelf hun egeltje proberen te kleien. Hierdoor hadden we ook hele ronde egeltjes, of hele lange, bijna slang egeltjes. Maar dat maakt niet uit. Met wat tandenstokers in hun rugje werden het opeens allemaal echte egeltjes. De kinderen vertelden zelf hoe ze het huisje van de egel wilden maken. Hiervoor gaf ik hen een blad knutselpapier dat ze mochten schilderen in de kleuren die ze zelf wilden. Want natuurlijk houden egels van mooie huisjes. Later maakten we van dit papier een bakje. Ik nam dus wat steviger papier dat het gewicht van het egeltje goed kon dragen. De oudere kinderen knipten zelf het bakje, de jongere kinderen mochten prikken als ze dat wilden. Dan moest er natuurlijk eten in het huisje liggen. We gingen buiten op zoek naar blaadjes. Die blaadjes gaven we nog een extra mooi kleurtje door ze te schilderen. Dat was nog niet zo gemakkelijk als het leek. Geconcentreerd schilderen de kinderen grote en kleine blaadjes. Als je dit doet zorg dan dat je blaadjes zoekt die net van de boom gevallen zijn anders breken de blaadjes. Dit ontdekten we toen we al bezig waren dus gingen we nog een keer op zoek naar goede blaadjes. De kinderen waren dagenlang vol van hun kunstwerk. Elke keer we weer iets deden werd dit bij het ophalen enthousiast aan de ouders verteld. De kinderen konden niet wachten tot de egeltjes eindelijk klaar waren en mee naar huis konden. Maar ondanks dat ongeduld wilden ze elke dag weer verder werken aan hun egeltjes. Want ook de egeltjes zelf moesten nog een kleurtje krijgen. Zo kregen we witte egeltjes, rode, paarse, maar ook gewoon bruine egels. Ik vind het niet zo belangrijk welke kleur de egeltjes uiteindelijk krijgen. Als we een egeltje in een filmpje zien of een boek lezen over een egeltje bespreek ik wel de juiste kleur, dus ze weten het wel. Ik gun ze tijdens het knutselen altijd hun artistieke vrijheid vandaar dat ze dan zelf de kleur van het egeltje mogen kiezen.

Na dagenlang knutselen en bezig zijn was het dan eindelijk zover. De egeltjes waren klaar! Ik heb niet van alle egeltjes een foto kunnen nemen, maar gelukkig wel van 3! Het resultaat mag er zijn, vinden jullie niet?

P1010939.JPG

Myriam

Standard

Moeilijke beslissing.

Meer dan 5 jaar geleden had ik een kennismakingsgesprek met een consulente van Welkom Kind Midden en West Brabant. Zij vertelde me toen dat je als gastouder ook kinderen voor en na school kan opvangen, BSO dus. Maar ze vertelde me ook dat wanneer kinderen wat ouder worden, zo rond 8 jaar BSO wel eens moeilijker kan lopen omdat die kinderen nu eenmaal andere behoeftes hebben dan jonge kinderen. Dat is logisch, maar enthousiast als ik was nam ik me voor om ook aan die behoeftes ten alle tijden te voldoen. Oooh, wat heb ik me vergist, want er is een groot verschil tussen willen en kunnen!

Ondertussen zijn we dus 5 jaar verder en kleine kindjes worden groot. Het jonge ventje dat samen met zijn 2, nog jongere broertjes hier binnenstapte toen hij 3 en zijn broertjes 2 en net 5 maanden oud waren zijn ondertussen allemaal flinke kinderen geworden die naar school gaan. Nog een 3 tal maandjes en de oudste wordt alweer 8 jaar! Zijn broers zijn nu bijna 7 en 5 jaar oud. Sinds een paar maanden merk ik ook een enorm verschil in hun gedrag als ze bij mij zijn. Ze zijn onstuimig, mega actief, onrustig, willen grote kinderen dingen doen en daar wringt het net. Natuurlijk willen ze de wereld gaan verkennen, een wereld die groter is dan wat ik hen kan bieden, hoe graag ik ook zou willen. Ik heb speciaal voor hen speelgoed gekocht voor oudere kinderen, mexano en mini lego. Er zijn boeken en gezelschapsspelletjes in huis die ze ook zonder mijn directe begeleiding kunnen spelen, maar dat is niet meer genoeg. Ze willen meer. Ze willen naar buiten, ze willen nieuwe dingen ontdekken, ze willen leren hoe dingen werken, ze willen hutten bouwen of uitzoeken hoe een raket werkt. Op straat spelen mag niet, er ligt namelijk een vijver pal voor de deur. En de tuin, die is natuurlijk ook niet zo groot dat ze echt hutten in kunnen bouwen en daar moeten ze dan ook nog eens een keer rekening houden met kleuters en peuters die ook naar buiten willen. Ik wil best met hen een gezelschapspel spelen maar vaak moet ook een baby nog een flesje krijgen dus heel veel tijd om hen exclusieve aandacht te geven is er niet. Knutselen is goed voor 5 minuten of is ‘voor meisjes’en dan beginnen ze er nog niet eens aan. Of zoals de oudste het mooi zegt: “Ik vind jou nog heel lief Myriam, maar ik verveel me hier zo, ik weet echt niet meer wat ik moet doen”. En vervelen is niet slecht, vanuit verveling ontstaat vaak weer mooi spel. Maar soms houdt het gewoon echt op. Dan is de koek echt op! En op dat punt kwam ik met deze jongens. En dat lieten ze merken in hun gedrag.  Ik kon mijn rug niet draaien of ze waren aan het vechten met elkaar, gooiden met hun jongere broertje van net 1 jaar oud, gooiden met speelgoed. Ik was de hele tijd alleen maar bezig met hen te corrigeren, terwijl ze een half jaar geleden nog lieve, ontdeugende jongens waren.  Dit kon zo niet verder, niet voor mij, niet voor de andere kinderen in de opvang en zeker ook niet voor hen. Iedereen werd hier alleen maar ongelukkig van.

Dus heb ik, na maanden van piekeren besloten dat ik de ouders ging aanraden om deze jongens naar een BSO te laten gaan waar ze meer ruimte hebben. Letterlijk meer ruimte! Een BSO aan een school ofzo. Dit was een heel moeilijk gesprek, maar gelukkig zijn we er samen uitgekomen en gaan de jongens binnenkort na school naar een BSO. Gelukkig blijft de jongste wel hier in de opvang en komen zijn grote broers af en toe voor school ook nog eens langs. En ik merk aan de jongens dat ze dit heel erg fijn vinden. Ze kijken er enorm naar uit om in een andere opvang te mogen gaan spelen.  En net omdat ze er zo naar uitkijken en weten dat ze over een paar weken ook echt naar een andere opvang gaan geeft het nu al meer rust in de opvang. En dat is dan weer erg fijn voor iedereen.

Hebben jullie al eens, voor het welzijn van jezelf, je opvang(kinderen) of je gezin een moeilijke knoop moeten doorhakken?

Myriam

Standard

Kinderen begroeten bij het binnenkomen.

Ohoh! Wat erger ik me aan de meester van Kiki wanneer ik Kiki naar school breng. Hij is op zich een goede leraar, maar in de ochtend, wanneer de kinderen de klas binnen komen zou ik hem heel graag eens een keer wakker willen schudden! Hij toont namelijk amper tot geen interesse in al die kinderen die zijn klas binnen komen. Wanneer een kind iets gaat vertellen reageert hij met “hmmmmm, ga nu maar rustig op je plekje zitten”. Verschrikkelijk vind ik het!

Tijdens mijn opleiding heb ik geleerd hoe belangrijk het is om elk kind echt te zien bij het binnenkomen in de klas. Nog voor het ochtendritueel waarin je alle kinderen begroet tijdens het zingen van een liedje dus. Het is belangrijk om wanneer het kind de klas binnenstapt, even tijd te nemen voor dat kind. een paar seconden maar, gewoon een “goedemorgen Kiki”of “hoe was je zwemles gisteren, Max?” meer hoeft niet. Maar het kind groeit enorm wanneer je hem of haar even persoonlijk begroet, omdat het kind dan weet dat je haar of hem ook ziet!

Dat trek ik ook door in mijn opvang, hoe vroeg ook de eerste kinderen aan de deur staan (en geloof me, ik vind vroeg opstaan niet fijn!) Ik begroet elk kind even hartelijk. Vaak begroet ik ook eerst het kind en dan pas de ouder. Ik bespreek dit natuurlijk vooraf, tijdens het kennismakingsgesprek ook even met de ouder. Ik zie het kind vaak dan ook echt groeien. Het hoeft niet veel te zijn. Iets zoals “hoi Lieke, wat fijn dat je er bent. Je hebt ook gezellig mama meegebracht. Kom maar fijn binnen!” Wij vinden het ook niet fijn wanneer we ergens bij moeten zijn en de receptioniste negeert ons helemaal wanneer we binnenkomen. Of de dokter ziet je niet. Dan zullen we snel klaar staan om te klagen, maar kinderen mogen we dus negeren? Natuurlijk neem ik ook de tijd om met de ouder te bespreken hoe het gaat met hun kind. Even tijd nemen voor een overdracht voor elk kind.  Ook al worden kinderen gelijktijdig gebracht.

Voor kinderen is het ook belangrijk om te weten dat ze gezien worden, echt gezien! Dat ze weten dat ze bij je terecht kunnen als er iets is, wat dan ook. En dat begint dus bij de voordeur. Wanneer kinderen gebracht worden. Het afscheid is even belangrijk, maar daarover in een andere blog meer.

En jij? Heb jij een ritueel om kinderen te begroeten?

Myriam

 

Standard