Samen spelen, samen delen!

Op woensdag heb ik 3 peuterdametjes in de opvang. Soms kunnen ze heel fijn samen spelen en soms…..iets minder goed. “Van mij” krijst Emmy,  met een stem die een heks niet zou misstaan. “Nee, van mij” roept Jessy terug. Beide dames staan aan een pop te trekken. En Mira gooit nog wat olie op het vuur door te roepen dat zij de pop ook wil.

Ik heb ongeveer 8 poppen in de opvang, genoeg voor 3 dametjes zou je denken. Maar naar die andere poppen kijken ze niet om. Het draait nu om die ene pop en ook al kennen ze de woordjes “samen spelen, samen delen” wel. Als je bijna 3 jaar oud bent dan is het toch wel heel erg moeilijk om te delen. Dat is niet erg, dat hoort bij ontwikkelen en groot worden. Het simpele antwoord zou dan kunnen zijn dat ik de pop afpak en opzij leg. Dan kan er om die pop geen ruzie meer gemaakt worden. Na 5 minuten vinden ze dan wel iets anders waar ze allemaal tegelijk mee willen spelen en niet willen delen. Dus het afpakken is niet de oplossing, daar leren ze niks van en de kans is groot dat ze dan ook nog eens alle 3 verdrietig en gefrustreerd worden omdat ik hun speelgoed afneem. Dat is zeker niet bevordelijk voor de sfeer in huis. Ik wil de dames dus leren delen.

Ik ga met hen in gesprek, en dan hou ik wel even de pop vast zodat de dames zich “gelijk”voelen. Ik verwoord hun gevoelens door te zeggen dat ik zie dat ze allemaal graag met deze pop willen spelen. Voorzichtige knikjes, dus ik ga verder. Ik leg ook uit dat aan de pop trekken geen goed idee is. “Dan gaat ie stuk” zegt Emmy. “Dat kan misschien wel gebeuren” antwoord ik. “Dan moet ie in pjullenbak” reageert Jessy weer en dat vinden de dames alle 3 dan weer jammer. Dus dat moeten we voorkomen, maar hoe vraag ik aan hen? Dat is een moeilijke vraag voor peuters, daar kunnen ze even geen antwoord op geven, dus help ik hen hierin door een paar mogelijkheden op te noemen. Om de beurt met de pop spelen, of samen met de pop spelen, of misschien wil iemand liever even een andere pop nemen om te spelen, of gewoon helemaal iets anders doen. Mira zegt dat ze graag even wil puzzelen. Dat kan. Zij kiest er dus voor om iets anders te doen. Emmy en Jessy willen toch heel graag met de pop blijven spelen. Dat mag ook, maar hoe gaan we dat dan doen zonder ruzie erom te maken? Emmy neemt de kinderwagen en zegt dat ze boodschappen gaat doen met de pop en Jessy mag mee lopen. Jessy reageert enthousiast en gaat het boodschappenwagentje halen. En dan vertrekken de dames, op weg om boodschappen te doen. Na een rondje door de gang en de keuken komen ze aan bij de winkel en gaan ze overleggen wat ze nodig hebben om eten te maken. “Pepernoten, sjokoja (chocolade) en janja (ranja) roept Jessy. En dat vindt Emmy prima. Terug “thuis” gaan ze eerst de baby in bad doen en dan in bed en dan gaan ze de ‘sjokoja’ opeten. En zo ontdekken deze meiden dat samen spelen ook erg leuk kan zijn!

Hoe gaan jullie om met peuters die in de “van mij” periode zitten?

Myriam

 

Advertisements
Standard

Hij komt, hij komt….

“Nog een paar dagen, mama” zegt Kiki. “Nog een paar dagen? En wat dan?”vraag ik. “Wel, dan begint het Sinterklaasjournaal weer!” zegt ze verontwaardigd omdat ik dat nog niet weet. “En dan komt ook Sinterklaas en mag ik mijn schoen zetten en krijg ik iets in mijn schoen”.

Ik vind het heel vroeg, nog meer dan 3 weken voor 5 december in Nederland, of 6 december in België. Natuurlijk ben ik zelf er ook al mee bezig, cadeautjes regelen, de sinterklaasmiddag voor de opvang is ook al bijna helemaal geregeld, maar toch schrok ik ervan dat het Sinterklaasjournaal alweer bijna op tv komt. Natuurlijk mag Kiki kijken, maar over een paar dagen begint het dus echt. Dat wil dus ook zeggen dat de spanning vanaf dan begint op te lopen. En hoewel ik pas echt aan Sinterklaas activiteiten begin wanneer de beste man aangekomen is met de boot merk ik nu al spanning wanneer Kiki tegen de jongere kinderen over het Sinterklaasjournaal praat. Ik merk dat peuters en kleuters geen flauw idee hebben wat een journaal is, maar dat maakt niet uit. Sinterklaas herkennen ze namelijk wel en dat is, vanaf je ongeveer 2 jaar oud bent nu eenmaal een hoogtepunt in het jaar. En dus gaan zij ook stuiteren, zonder teveel suiker, gewoon omdat Sinterklaas erg spannend is. Ook bij het boodschappen doen komen we er niet onderuit. Hele etalages vol met snoepgoed van en voor Sinterklaas. Ik zie veel blinkende oogjes want al dat snoep, dat moet toch wel lekker zijn.

Langs de andere kant vraag ik me af of we met ons allen soms niet een heel klein beetje (veel) overdrijven hierin. En dan heb ik het nog niet eens over de vele cadeautjes die ze krijgen, maar gewoon…..in oktober begint het al. Vaak 2 maanden voor de grote dag. Ik denk soms dat dit bewust gedaan wordt, want hoe langer het duurt, hoe meer mensen (kunnen) kopen. Dat is prima voor alle speeldgoedwinkels, supermarkten ed, maar we betrekken onze kinderen er vaak te vroeg in, dat is mijn mening. Dat zorgt alleen maar voor lichtelijk overspannen en overprikkelde kinderen. Soms meer dan lichtelijk en dat maakt kinderen vaak bijna onhandelbaar. Ze bedoelen het niet zo, maar die spanning maakt hen gek…die moet eruit gegooid worden. Daarom doen we ook tijdens de sintperiode af en toe lekker dingen die niks met Sinterklaas te maken hebben. Gewoon, om te ontspannen van die sinterklaasspanningen. En de dag dat de beste man weer naar Spanje vertrekt zing ik stiekem net iets harder: “daag Sinterklaasje, tot volgend jaar weer!”Want het is en blijft natuurlijk ook wel een leuke periode voor de kinderen, zolang het maar niet te lang duurt.

Wanneer beginnen jullie met Sinterklaasactiviteiten? Nodig je Sinterklaas ook uit om een bezoekje te brengen aan je opvang? Merken jullie aan je (gast)kindjes dat de spanning steeds vroeger begint en ook steeds hoger oploopt? Hoe ga je hiermee om?

Myriam

Standard

Warme thee of koffie

thee

Nu het weer kouder wordt buiten is een kopje thee of koffie af en toe erg lekker. Warme thee of koffie dan! Ik weet niet hoe collega gastouders hun koffie of thee drinken, maar ik drink alles meestal koud.

Vanochtend had ik 1 baby van 6 maand, een baby van 9 maand, 2 peuters van 18 maand en 1 flinke dame van 2,5 jaar. De baby van 6 maand lag op bed, de andere baby was fijn in de box aan het spelen met een vormenstoof. Mijn 2 peuters waren gezellig met de duplo aan het spelen en onze dame wou een puzzel maken. Een ideaal moment dus voor mij om even thee te zetten. Dat doe ik en 5 minuten later loop ik met mijn kopje versgezette, warme thee de kamer weer binnen. Na 1 stap ruik ik het al…iemand heeft een mega poepluier. Echt 1 met een hoofdletter P, die kennen we allemaal wel en dan weet je al dat je niet alleen een schone luier nodig hebt, maar ook schone kleertjes. Ik zet de thee hoog weg zodat er geen ongelukken kunnen gebeuren en ga aan de slag om de peuter te verschonen. Dan begint de baby in de box te mopperen dus na het verschonen haal ik haar uit de box zodat ze lekker op de grond kan spelen. Dat vind ze wel fijn,  ik leg nog wat babyspeelgoed rond haar zodat ze fijn kan kruipen en ontdekken. “My-i-aaaaam, kom je helpen met mijn puzzel?” roept mijn dametje. Natuurlijk wil ik dat en samen werken we even verder aan de puzzel. Dan hoor ik door de babyfoon dat de baby ook wakker wordt. Ik ga hem uit bed halen, verschoon hem en leg hem in de box zodat hij daar even kan spelen. Het is nog te vroeg voor een flesje. Dan ga ik op de grond zitten tussen de peuters en samen bouwen we wat blokken. Wanneer ik weer opsta valt mijn blik op mijn kopje thee……ondertussen natuurlijk helemaal koud. Ik drink dus voor de zoveelste keer koude thee. Niet dat dat vies of slecht is, maar soms, heel af en toe heb ik zin in warme thee of koffie. Maar het juiste moment hiervoor kiezen is me nog niet vaak gelukt.

En jullie? Hoe zorgen jullie dat je je warme drank ook warm kan drinken?

Myriam

 

 

Standard

Herfstknutsel

Nu het buiten slechter weer wordt zijn we vaker binnen te vinden en dan gaan we weer vaker knutselen. Regelmatig hoor ik van andere gastouders dat ze nu toch echt niet meer weten wat ze nog kunnen knutselen binnen een bepaald thema. Ze hebben nu toch wel echt alles gedaan wat ze konden bedenken. Om dit te voorkomen maak ik met de kinderen wel eens grotere knutselwerkjes waar ze langer aan bezig zijn. Zo hebben we dit jaar egeltjes in een huisje gemaakt.

We zijn begonnen met te ontdekken wat egels nu eigelijk zijn. Koekeloere en Huisje, boompje, beestje hebben beiden een aflevering over egels. Daarnaast hadden we ook een boekje over een egel dat we regelmatig hebben voorgelezen. Er zijn heel veel boeken te vinden over egels. Ik koos deze keer voor  ‘Het prikkelende avontuur van egel.’ geschreven door Ragnhild Scamell. Dit boek sprak de kinderen erg aan.

Daarna zijn we begonnen met het maken van egeltjes van klei. De kinderen mochten zelf hun egeltje proberen te kleien. Hierdoor hadden we ook hele ronde egeltjes, of hele lange, bijna slang egeltjes. Maar dat maakt niet uit. Met wat tandenstokers in hun rugje werden het opeens allemaal echte egeltjes. De kinderen vertelden zelf hoe ze het huisje van de egel wilden maken. Hiervoor gaf ik hen een blad knutselpapier dat ze mochten schilderen in de kleuren die ze zelf wilden. Want natuurlijk houden egels van mooie huisjes. Later maakten we van dit papier een bakje. Ik nam dus wat steviger papier dat het gewicht van het egeltje goed kon dragen. De oudere kinderen knipten zelf het bakje, de jongere kinderen mochten prikken als ze dat wilden. Dan moest er natuurlijk eten in het huisje liggen. We gingen buiten op zoek naar blaadjes. Die blaadjes gaven we nog een extra mooi kleurtje door ze te schilderen. Dat was nog niet zo gemakkelijk als het leek. Geconcentreerd schilderen de kinderen grote en kleine blaadjes. Als je dit doet zorg dan dat je blaadjes zoekt die net van de boom gevallen zijn anders breken de blaadjes. Dit ontdekten we toen we al bezig waren dus gingen we nog een keer op zoek naar goede blaadjes. De kinderen waren dagenlang vol van hun kunstwerk. Elke keer we weer iets deden werd dit bij het ophalen enthousiast aan de ouders verteld. De kinderen konden niet wachten tot de egeltjes eindelijk klaar waren en mee naar huis konden. Maar ondanks dat ongeduld wilden ze elke dag weer verder werken aan hun egeltjes. Want ook de egeltjes zelf moesten nog een kleurtje krijgen. Zo kregen we witte egeltjes, rode, paarse, maar ook gewoon bruine egels. Ik vind het niet zo belangrijk welke kleur de egeltjes uiteindelijk krijgen. Als we een egeltje in een filmpje zien of een boek lezen over een egeltje bespreek ik wel de juiste kleur, dus ze weten het wel. Ik gun ze tijdens het knutselen altijd hun artistieke vrijheid vandaar dat ze dan zelf de kleur van het egeltje mogen kiezen.

Na dagenlang knutselen en bezig zijn was het dan eindelijk zover. De egeltjes waren klaar! Ik heb niet van alle egeltjes een foto kunnen nemen, maar gelukkig wel van 3! Het resultaat mag er zijn, vinden jullie niet?

P1010939.JPG

Myriam

Standard

Moeilijke beslissing.

Meer dan 5 jaar geleden had ik een kennismakingsgesprek met een consulente van Welkom Kind Midden en West Brabant. Zij vertelde me toen dat je als gastouder ook kinderen voor en na school kan opvangen, BSO dus. Maar ze vertelde me ook dat wanneer kinderen wat ouder worden, zo rond 8 jaar BSO wel eens moeilijker kan lopen omdat die kinderen nu eenmaal andere behoeftes hebben dan jonge kinderen. Dat is logisch, maar enthousiast als ik was nam ik me voor om ook aan die behoeftes ten alle tijden te voldoen. Oooh, wat heb ik me vergist, want er is een groot verschil tussen willen en kunnen!

Ondertussen zijn we dus 5 jaar verder en kleine kindjes worden groot. Het jonge ventje dat samen met zijn 2, nog jongere broertjes hier binnenstapte toen hij 3 en zijn broertjes 2 en net 5 maanden oud waren zijn ondertussen allemaal flinke kinderen geworden die naar school gaan. Nog een 3 tal maandjes en de oudste wordt alweer 8 jaar! Zijn broers zijn nu bijna 7 en 5 jaar oud. Sinds een paar maanden merk ik ook een enorm verschil in hun gedrag als ze bij mij zijn. Ze zijn onstuimig, mega actief, onrustig, willen grote kinderen dingen doen en daar wringt het net. Natuurlijk willen ze de wereld gaan verkennen, een wereld die groter is dan wat ik hen kan bieden, hoe graag ik ook zou willen. Ik heb speciaal voor hen speelgoed gekocht voor oudere kinderen, mexano en mini lego. Er zijn boeken en gezelschapsspelletjes in huis die ze ook zonder mijn directe begeleiding kunnen spelen, maar dat is niet meer genoeg. Ze willen meer. Ze willen naar buiten, ze willen nieuwe dingen ontdekken, ze willen leren hoe dingen werken, ze willen hutten bouwen of uitzoeken hoe een raket werkt. Op straat spelen mag niet, er ligt namelijk een vijver pal voor de deur. En de tuin, die is natuurlijk ook niet zo groot dat ze echt hutten in kunnen bouwen en daar moeten ze dan ook nog eens een keer rekening houden met kleuters en peuters die ook naar buiten willen. Ik wil best met hen een gezelschapspel spelen maar vaak moet ook een baby nog een flesje krijgen dus heel veel tijd om hen exclusieve aandacht te geven is er niet. Knutselen is goed voor 5 minuten of is ‘voor meisjes’en dan beginnen ze er nog niet eens aan. Of zoals de oudste het mooi zegt: “Ik vind jou nog heel lief Myriam, maar ik verveel me hier zo, ik weet echt niet meer wat ik moet doen”. En vervelen is niet slecht, vanuit verveling ontstaat vaak weer mooi spel. Maar soms houdt het gewoon echt op. Dan is de koek echt op! En op dat punt kwam ik met deze jongens. En dat lieten ze merken in hun gedrag.  Ik kon mijn rug niet draaien of ze waren aan het vechten met elkaar, gooiden met hun jongere broertje van net 1 jaar oud, gooiden met speelgoed. Ik was de hele tijd alleen maar bezig met hen te corrigeren, terwijl ze een half jaar geleden nog lieve, ontdeugende jongens waren.  Dit kon zo niet verder, niet voor mij, niet voor de andere kinderen in de opvang en zeker ook niet voor hen. Iedereen werd hier alleen maar ongelukkig van.

Dus heb ik, na maanden van piekeren besloten dat ik de ouders ging aanraden om deze jongens naar een BSO te laten gaan waar ze meer ruimte hebben. Letterlijk meer ruimte! Een BSO aan een school ofzo. Dit was een heel moeilijk gesprek, maar gelukkig zijn we er samen uitgekomen en gaan de jongens binnenkort na school naar een BSO. Gelukkig blijft de jongste wel hier in de opvang en komen zijn grote broers af en toe voor school ook nog eens langs. En ik merk aan de jongens dat ze dit heel erg fijn vinden. Ze kijken er enorm naar uit om in een andere opvang te mogen gaan spelen.  En net omdat ze er zo naar uitkijken en weten dat ze over een paar weken ook echt naar een andere opvang gaan geeft het nu al meer rust in de opvang. En dat is dan weer erg fijn voor iedereen.

Hebben jullie al eens, voor het welzijn van jezelf, je opvang(kinderen) of je gezin een moeilijke knoop moeten doorhakken?

Myriam

Standard

Kinderen begroeten bij het binnenkomen.

Ohoh! Wat erger ik me aan de meester van Kiki wanneer ik Kiki naar school breng. Hij is op zich een goede leraar, maar in de ochtend, wanneer de kinderen de klas binnen komen zou ik hem heel graag eens een keer wakker willen schudden! Hij toont namelijk amper tot geen interesse in al die kinderen die zijn klas binnen komen. Wanneer een kind iets gaat vertellen reageert hij met “hmmmmm, ga nu maar rustig op je plekje zitten”. Verschrikkelijk vind ik het!

Tijdens mijn opleiding heb ik geleerd hoe belangrijk het is om elk kind echt te zien bij het binnenkomen in de klas. Nog voor het ochtendritueel waarin je alle kinderen begroet tijdens het zingen van een liedje dus. Het is belangrijk om wanneer het kind de klas binnenstapt, even tijd te nemen voor dat kind. een paar seconden maar, gewoon een “goedemorgen Kiki”of “hoe was je zwemles gisteren, Max?” meer hoeft niet. Maar het kind groeit enorm wanneer je hem of haar even persoonlijk begroet, omdat het kind dan weet dat je haar of hem ook ziet!

Dat trek ik ook door in mijn opvang, hoe vroeg ook de eerste kinderen aan de deur staan (en geloof me, ik vind vroeg opstaan niet fijn!) Ik begroet elk kind even hartelijk. Vaak begroet ik ook eerst het kind en dan pas de ouder. Ik bespreek dit natuurlijk vooraf, tijdens het kennismakingsgesprek ook even met de ouder. Ik zie het kind vaak dan ook echt groeien. Het hoeft niet veel te zijn. Iets zoals “hoi Lieke, wat fijn dat je er bent. Je hebt ook gezellig mama meegebracht. Kom maar fijn binnen!” Wij vinden het ook niet fijn wanneer we ergens bij moeten zijn en de receptioniste negeert ons helemaal wanneer we binnenkomen. Of de dokter ziet je niet. Dan zullen we snel klaar staan om te klagen, maar kinderen mogen we dus negeren? Natuurlijk neem ik ook de tijd om met de ouder te bespreken hoe het gaat met hun kind. Even tijd nemen voor een overdracht voor elk kind.  Ook al worden kinderen gelijktijdig gebracht.

Voor kinderen is het ook belangrijk om te weten dat ze gezien worden, echt gezien! Dat ze weten dat ze bij je terecht kunnen als er iets is, wat dan ook. En dat begint dus bij de voordeur. Wanneer kinderen gebracht worden. Het afscheid is even belangrijk, maar daarover in een andere blog meer.

En jij? Heb jij een ritueel om kinderen te begroeten?

Myriam

 

Standard

Kinderboekenweek 2017

kinderboekenweek

Gisteren, 4 oktober is de kinderboekenweek weer gestart. Dit jaar is het thema “Gruwelijk eng”. Wat past dat goed in mijn thema herfst – kriebelbeestjes. Ik heb dus een paar  enge boeken. Boeken zoals ‘De spin die veel scheeltjes laat’ van Clarinde Wesselink en ‘Heksje Mimi is niet bang’  van Kathleen Amant. Daarnaast hebben we ook boeken over de herfst, prinsen en prinsessen en hun favoriete boek ‘Mag ik eens in je luier kijken?’ van Guido van Genechten.

Tijdens de kinderboekenweek wordt er vooral meer aandacht besteed aan (voor)lezen. In bibliotheken en boekhandels worden dan vaak verschillende activiteiten georganiseerd om boeken en (voor)lezen extra in de spotlight te zetten. Als je het leuk vindt om naar een activiteit te gaan vindt je hierover genoeg info op het internet.

Voorlezen is iets dat ik heel vaak doe. Soms kiezen we dan een boek over het thema waar we mee bezig zijn, soms kiezen we een ander leuk boek waar we op dat moment zin in hebben. Ik lees minstens 1 keer per dag voor, vaak 2 of 3 keer. Zeker wanneer het slecht weer is buiten. Voorlezen hoeft niet heel lang te duren, dan verslapt de aandacht van de jonge kinderen vaak. Maar is wel enorm gezellig! Lekker dicht bij elkaar, op de bank, of op de grond. Ik lees vaak voor tijdens het fruit eten of het koek eten. Het voordeel hiervan is dat de kinderen dan rustig blijven zitten tijdens het eten en aandachtig luisteren. Vaak willen de oudste kinderen, die zelf al kunnen lezen het boek nog een keer zelf lezen of voorlezen aan de peuters. Daar genieten ze dan allebei enorm van. Een ander favoriet momentje om voor te lezen is na het opruimen.

Voorlezen is natuurlijk niet enkel gezellig, hoewel dat voor mij al reden genoeg is om regelmatig voor te lezen. Voorlezen stimuleert de taalontwikkeling, de fantasie, de sociale ontwikkeling, de ontluikende geletterheid (moeilijk woord om te zeggen dat het kind interesse krijgt in geschreven taal), het stimuleert de concentratie en de luistervaardigheid en voorlezen motiveert een kind om zelf te leren lezen.

Genoeg redenen dus om lekker voor te lezen aan je (opvang)kindjes. Maak je niet druk omdat je niet goed stemmetjes kan doen. Lekker samen lezen is altijd leuk. Je hoeft ook niet altijd alleen maar boeken voor te lezen in je thema of in dit geval, het thema van de kinderboekenweek. Het is prima om een boek voor te lezen gewoon omdat het een leuk boek is. Of om kinderen te leren omgaan met emoties en dagelijkse of onverwachte belevenissen. Op het potje leren gaan bijvoorbeeld. Of ouders die gaan scheiden of samen spelen. Je kan het zo gek niet bedenken of je vindt er wel een boekje over. Als je lid wordt van je bib kan je de boeken lekker lenen en hoef je geen fortuin uit te geven om alle boeken die je wil aan te kopen.

Tijdens de Kiki training bij Welkom Kind Midden en West Brabant is er een module waarin je verschillende vormen van voorlezen ontdekt.  Zo is er oa een verteldoos, het verhaal kan gespeeld worden met poppetjes terwijl je het vertelt, een soort poppenkast dus. of kies eens voor een groot schootboek. Voorlezen is ook perfect om een creatieve activiteit aan te koppelen. Kinderen zullen maar wat graag tekenen of schilderen wat ze net gezien hebben in het boek. Zo verwerken ze de info die ze net kregen. Wanneer je interesse hebt in de Kiki training kan je contact opnemen met Welkom Kind Midden en West Brabant.

Wanneer lees jij voor? Vind je voorlezen leuk om te doen of wil je er nog meer in leren? Wat doet voorlezen met je (gast)kinderen?

Myriam

Standard