Jonge kinderen en taal.

Een paar dagen geleden las ik een onderzoek waaruit blijkt dat de taalontwikkeling al begint in de baarmoeder. Iedereen die contact heeft met kinderen weet dat ook jonge baby’s al veel bezig zijn met taal. Ook al kunnen ze zelf nog niet praten in woordjes. Ze communiceren met hun omgeving. Ouders en opvoeders doen hun best om hun kind netjes te leren praten. Daarmee bedoel ik dat vloeken en dergelijke woorden zo lang mogelijk uit de woordenschat van kinderen geweerd worden. Tot ze naar school gaan dan, want daar leren ze allemaal heel snel woorden die je als ouder of opvoeder liever niet hoort.  Daarbij vraag ik me af of je altijd veel aandacht aan die woorden moet besteden en of het kind wel de hele draagwijdte van die woorden begrijpt.

Zo had ik gisteren een aantal BSO kids in de leeftijden 6 en 7 jaar. Kiki is ook 7 jaar. Momenteel is Sinterklaas mega hot bij de kids. Dus wordt het liedje “de Pieten -Sinterklaas move” van Party Piet heel vaak gezongen.  Dat nummer begint met “pi-pi-pi-pi- pietje. Dat vinden ze geweldig dus tijdens onze wandeling naar huis zongen ze het regelmatig. Plots hoor ik C, 6 jaar “mi-mi-mi-mi- mietje” zingen. Mijn eerste reactie was “Watblieft? Wat zeg je daar?”Gelukkig kon ik die woorden inslikken en vroeg ik heb rustig wat hij nu zong, wat hij met dat woordje bedoelde. Zijn antwoord: “het rijmt op Pietje en het is nog veel te vroeg voor Sinterklaas dus zing ik mi-mi-mi-mi- mietje van Misschien komt Sinterklaas wel vroeger dit jaar”. Voor mij was het hiermee duidelijk dat hij niemand wou kwetsen met zijn versie van het nummer. Ik heb het dus voorbij laten gaan want als ik de aandacht erop zou vestigen dat ‘mietje’niet zo netjes is om te gebruiken kan je wel raden wat er dan zou gebeuren. Want iets dat je verbiedt….juist…wordt natuurlijk extra aantrekkelijk! Vaak is het door geen aandacht aan een woord te geven dat het ook niet leuk is om het te roepen want ze krijgen niet wat ze willen, aandacht! Natuurlijk praat ik wel met de kinderen wanneer ze taal gebruiken om een ander te kwetsen. Maar soms moet je het gewoon voorbij laten gaan. Ik heb ooit een 2 jarige gehad die de hele dag door piemel riep. Te pas en te onpas, of je nu thuis was of in de winkel stond. Voor hem was het woord piemel nieuw en hij vond het een leuk woord. Na een week riep hij een week lang ‘tietui’ (vliegtuig) en was het woord piemel naar de achtergrond verdwenen.

Dit advies geef ik ook vaak mee aan ouders. Soms is negeren beter dan de aandacht op iets vestigen. Als kinderen iemand anders kwetsen met woorden of als het pestgedrag is moeten ze er natuurlijk wel op aangesproken worden. Of denk jij er anders over en spreek je kinderen wel altijd aan op fout taalgebruik? Wat zijn voor jou woorden die echt niet kunnen?

Myriam

 

Advertisements
Standard

Workshop bij Welkom Kind Midden en West Brabant

Gisteravond stond er weer een workshop op de agenda bij mijn gastouderbureau. Het onderwerp was deze keer de opvang van gastkinderen met niet Nederlandse ouders. Buitenlandse kindjes dus. Soms wonen ze nog niet zo lang in Nederland, soms al een hele tijd, maar allemaal brengen ze hun eigen cultuur mee. Dat telt natuurlijk ook voor kinderen met Nederlandse ouders. Ook zij zullen soms andere gewoontes meebrengen naar de opvang. Al zullen bepaalde gewoontes wel weer hetzelfde zijn. Die gewoontes zijn voor ons ook heel normaal en logisch. Zoals een hand geven bij een ontmoeting. Of sorry zeggen door je hand op te steken als je met de auto rijdt.

Gisteren leerden we dat wat voor ons heel normaal en logisch is, dat voor andere culturen vaak helemaal niet zo is. Zo kan het zomaar zijn dat een vraagouder je raar of zelfs boos aankijkt wanneer je zijn zoon een bandiet noemt. Voor de buitenlandse vraagouder was dat namelijk een belediging. Gelukkig kon de gastouder uitleggen dat het woord bandiet niet slecht bedoelt is. Zulke ervaringen leren dat we soms moeten nadenken over andere culturen. Even goed met de ouders in gesprek gaan, voor de opvang start, kan veel problemen voorkomen.

Wil dit nu zeggen dat je als gastouder je eigen cultuur maar overboord moet gooien en je dagritme helemaal moet aanpassen aan de vaak verschillende culturen in je opvang? Nee natuurlijk niet. Tijdens het kennismakings gesprek kan je hierover praten. Je kan onder andere uitleggen dat je vaste eetmomenten hebt omdat je anders heel de dag niks anders doet dan eten geven aan de kinderen. In vele culturen is het namelijk normaal om te eten wanneer je honger hebt, ongeacht hoe laat het is. Of kinderen vallen in slaap wanneer ze moe zijn. Of dat nu vroeg of laat is, of slapen niet in een bedje. Door te praten kan je inzicht krijgen in de cultuur van de vraagouder en kan de vraagouder ook inzicht krijgen in jou cultuur. Zo kan je dan samen tot een compromis komen waar iedereen zich goed in kan vinden.

We sloten de avond af door ervaringen uit te wisselen en elkaar tips te geven over hoe je problemen kan oplossen waar je tegen aan kan lopen in je opvang. Rust, reinheid en regelmaat vb, de 3 R-en, vinden we allemaal belangrijk. We hebben binnen Welkom Kind Midden en West Brabant al een aantal verschillende culturen dus we konden over deze verschillen ook praten.  We ontdekten dat we toch allemaal onze eigen invulling aan de 3 R-en geven. Dat is niet goed of fout, gewoon anders. Gastouders moeten vaak ook kinderen naar school of psz brengen en weer gaan ophalen. Daardoor moeten dagritmes wel eens worden aangepast. Ook dat is niet erg.

Gastkindjes met niet Nederlandse ouders in je opvang zijn soms een uitdaging maar door met ouders in gesprek te gaan en te blijven kan je veel problemen voorkomen. Open communicatie is dus erg belangrijk. Als je beide een andere taal spreekt kan een tolk een uitkomst bieden!

Myriam

Standard

Knutselen met peuters.

P1070033P1070040

Buiten wordt het nu echt stilaan herfst. Daarom zijn we vaker binnen te vinden en gaan we ook weer meer knutselen dan we doen in de zomer. Momenteel werken we aan onze eigen paddenstoelen. Hiervoor beschilderen de kinderen een bordje en een wc rolletje. Ze kleven stippen op het bordje. Met het lijmpistool lijm ik bordje en wc rolletje aan elkaar en tataaaa….een echte paddenstoel! Alle kinderen die willen mogen dit maken. Ja, alle kinderen. Ook de jonge peuters en baby’s. Zij mogen hier gewoon met verf spelen. Want dat is het dan, spelen. Voor baby’s en peuters gaat het om het verkennen van het materiaal en vaak ben ik bij hen langer bezig met klaarzetten, opruimen en kinderen wassen dan ze zelf bezig zijn met de verf. Maar dat is niet erg, in tegendeel. Verf ontdekken is belangrijk voor hun algemene ontwikkeling.

Ik zie de laatste tijd steeds meer  “Verven op een veilige en schone manier” voorbij komen. Voor wie zich nu afvraagt wat dat dan is? Wel….men neemt een ziplock zakje, daarin kan men dan een blad papier leggen, dan doet men her en der in het zakje op het papier wat druppels verf, liefst van verschillende kleuren. Men kleeft het ziplock zakje vast op tafel en zet dan een baby of peuter in een stoel erbij zodat de peuter met de verf kan spelen doorheen het zakje. Want…dan wordt de peuter niet vies, blijft alles in de omgeving lekker schoon. Dat is natuurlijk wel zo, maar als DAT de reden is waarom een peuter niet met verf mag spelen dan denk ik dat we fout bezig zijn. Door met verf in een ziplock zakje te spelen kan de peuter wel ontdekken dat je op die manier in verf kan tekenen en blijven tekenen. Moet je wel het blad papier uit het zakje laten. Zolang de verf namelijk niet droog is kan de peuter met zijn vingers lekker door de verf tekenen. Of met autootjes sporen door de verf maken. Dat kan een activiteit zijn waar je bewust voor kiest. Maar als je dit doet om de peuter iets te laten schilderen dan stel ik me de vraag of we de wereld niet te schoon willen maken voor jonge kinderen. Lekker vies worden hoort er toch ook bij? Lekker buiten in de modder stampen, of in een zandbak zitten met het zand tot in hun luiers, dat hoort er gewoon bij. Voor mij hoort vies worden door te kliederen met verf er ook bij. Ik vind dat baby’s en peuters ook met hun handjes de verf moeten kunnen voelen. Soms kleed ik ze wel eens uit tot op hun luier. Een groot blad papier, verf erop, peuter erbij en lekker kliederen. En ja, ik heb ook wel eens de verf van mijn lamp gehaald of van een deur 3 meter verder….so be it! Ook verf dient om in te kloppen met je handjes, om te voelen, om uit te smeren, om te ontdekken en ja, ook al eens om te proeven. Daar gaan ze niet direct ziek van worden zolang er maar op let dat je veilige verf koopt. Ik zou ze geen heel blik lakverf laten opdrinken. Gaan ze waarschijnlijk ook niet doen, want als er al eens verf in het mondje verdwijnt zie ik enkel maar gezichtjes die ‘bleh!’ zeggen. En dat doen ze dus vaak geen tweede keer….op een paar koppige uitzonderingen na. Maar oooh, wat genieten ze! Op de foto zie je onze eigen Kiki toen ze net een jaar oud was. Ze mocht voor de eerste keer verven. Dat gezichtje zegt toch alles…..dan poets ik met heel veel liefde en plezier even een half uurtje om alles weer netjes te krijgen.

Wat denken jullie? Lekker kliederen met verf moet kunnen, ook voor baby’s of hou je het allemaal liever veilig en schoon?

Ik hoor het graag!

Myriam

 

Standard

Weer naar school

weer-naar-school

We hadden een superleuke zomervakantie. Ik kies er bewust voor om tijdens de zomermaanden door te werken. Kiki gaat een weekje met haar oma naar zee, maar de opvang is de ganse zomer geopend. Dan is er vaak ook plek om gastkindjes tijdelijk op te vangen omdat hun eigen gastouder wel op vakantie gaat. We genoten van elk moment! ‘s Ochtends lekker lang ontbijten met een aantal gastkindjes. Daarna rustig wat spelen, binnen of buiten. Uren lang spelen met water, naar de wolken kijken en er figuren in ontdekken. Lekker vaak en lang naar de speeltuin. Spontane picknicks in voor- of achtertuin. Geen gedoe met haastig eten ‘s avonds omdat Kiki op tijd naar bed moet om de volgende dag naar school te gaan. Ze kan toch lekker uitslapen…nou ja, in theorie, in praktijk valt dat uitslapen meestal wel tegen…

De zomervakantie vloog voorbij! Kiki was hier erg blij mee, want zij kon niet wachten om naar groep 4 te mogen gaan. Dit jaar bij een meester! Dat was toch wel spannend! Afgelopen maandag was het dan weer zover! Kiki sprong uit bed want ze wou écht heel graag naar school. En ik, ik baalde best wel een beetje….alles moet nu weer op tijd en stond. Kiki moet natuurlijk op tijd aan school zijn én liefst ook op tijd weer opgehaald. Begrijp me niet verkeerd, ik vind school erg belangrijk, maar ik moet erg wennen aan het strakke ritme waar we nu weer inzitten. En dan zit ik momenteel nog in een luxepositie. Mijn partner doet Kiki meestal naar school en gaat haar ook weer ophalen. Als er eens een keer BSO kids in de opvang zijn dan lopen zij ook gewoon met mijn partner mee. Ik moet dus niet eens met alle kids naar school rennen.  Zo kunnen de kleintjes die slapen lekker genieten van hun middagdut zonder dat ik ze moet wakker maken om op tijd, 14.30 dus, aan school te staan.  Maar toch…..het ontbijt kan nu niet spontaan uitgroeien naar een babbelfestijn, want Kiki moet op tijd klaar zijn, ‘s avonds wat later eten is ook not done omdat Kiki op tijd naar bed moet en ik haar niet met een volle maag op bed wil leggen. Het varieert nogal wanneer het laatste gastkind wordt opgehaald. De ene dag zijn alle kindjes weg om 16.30, de andere dag is het 19.30. Dan is het soms een heel gepuzzel om Kiki op tijd te laten eten en dus ook op tijd in bed te leggen. Maar Kiki geniet, ze straalt wanneer ze de deur uitgaat om naar school te mogen gaan en ‘s middags vertelt ze hele verhalen over hoe leuk het weer was. Dat is natuurlijk het belangrijkste maar toch……verlang ik alweer naar de volgende vakantie.

Wie herkent dit? Of net niet? Misschien was je wel helemaal klaar met vakantie en was je erg blij dat de kids weer naar school gingen. Ik kijk uit naar jullie reacties!

 

Myriam

Standard

Er zijn zo van die dagen!

frust

Ik ben nu ongeveer 5 jaar aan het werk als gastouder en ik doe mijn werk met heel veel plezier. Ik geniet van de kinderen, hun spontaniteit, de manier waarop ze de wereld ontdekken, hun enthousiasme, hun gebrabbel en de gesprekken die we samen de hele dag door voeren, maar…..er zijn soms van die dagen waarop niks goed lijkt te lopen.

Vrijdag had ik zo een dag, de kinderen waren allemaal chagerijnig! De baby die enkel kon huilen, tenzij ze op mijn arm lag, 3 peuters die hadden bedacht dat dit de ideale dag was om op alles nee te zeggen. Niet willen eten, drinken, opruimen, aankleden, uitkleden, verschonen, spelen”, slapen. Kortom….alles is dan heel simpel “Nee” en “niet doen. Een kleuter die HELEMAAL EN TOTAAL geen zin had om uit zijn bed te komen en liefst van al de hele dag voor de TV wil hangen. Hangen mag van mij, niks mis mee als ze dat graag willen. Enkel het stukje TV kijken….dat doen we niet zo vaak in de opvang. En dan mijn eigen Kiki die opeens ontdekte dat de vakantie nog een week duurde en dat veeeeeeeeeeeeeel te lang vindt, want ze wil naar school! Nu, onmiddelijk en direct! Dat de meester (jep, dit jaar heeft ze een meester) nog niet op school is leek niet door te dringen.

Op zulke dagen voel ik me meer politieagent dan gastouder. Leuke dingen doen lijkt dat niet te lukken. Alle regels, die ze allemaal best wel kennen zijn dan opeens vergeten. Er wordt in de bank gesprongen, geduwd en getrokken aan elkaar. Maar ook als ze dan toch eens heel even alleen spelen dan gaat het heel snel weer helemaal mis omdat….een peuter per ongeluk tegen de arm van een andere peuter stoot. En dan begint het geruzie en de frustratie weer helemaal opnieuw. Wat ik dan ook voorstel om te spelen….niks is nog goed! Soms helpt een middagdutje dan, of lekker even allemaal op de bank om een boekje te lezen. Soms helpt er ook niks en is het gewoon tijd uitzitten tot ze weer opgehaald worden.

Zulke dagen horen erbij als je met kinderen werkt, ook zij hebben wel eens een baaldagje, maar op zulke dagen ben ik toch wel heel erg blij wanneer ik ‘s avonds de laatste aan mama kan meegeven, de deur dicht kan trekken en lekker op de bank hangen met een kopje koffie. Warme koffie deze keer!

Herkenbaar? Laat maar horen!

Myriam

Standard

Zand en verf!

Een paar keer per jaar doen we net iets anders dan anders. We doen heel veel, maar soms maken we het net wat specialer. Dat kan zonder veel moeite te moeten doen.

Vandaag is het best mooi weer, het is niet heel warm maar het is zonnig en droog. Dat is deze zomer heel veel waard. We kunnen dus lekker naar buiten. Een aantal weken geleden was het de nationale modderdag, omdat ik toen enkel baby’s in huis had heb ik toen niet meegedaan. Maar vandaag maken we dat dubbel en dik goed

Wat heb je nodig? Wel…zand natuurlijk, water, verf, een grote bak om alles in te kunnen mengen, eventueel een heel groot stuk karton en kids die veel zin hebben om te kliederen. Ik had alle ouders op voorhand verteld dat we gaan kliederen en of ze daar dus rekening mee willen houden met de kleding zodat alle kinderen lekker vies mogen en kunnen worden.

Het groepje kids van vandaag zijn allemaal al wat ouder. De jongste is 2,5 jaar, de oudste 7,5. Een leuk groepje dus om mee te modderen. Ze roepen trouwens al weken dat ze een modderdagje willen, bij deze dus!

Ik heb, terwijl de kids hun fruit aten alles voorbereid. Toen zag de tuin er zo uit:

P1010876

Ik maak een paar afspraken met de kids (zoals niet naar elkaars gezicht gooien met de modder)en laat hen dan naar het zand gaan. Groot is hun verbazing wanneer ze ontdekken dat het gewoon…zand is. Dat heb ik ook bewust zo gedaan, zo kunnen ze zelf vertellen hoe we modder moeten maken. Dat is natuurlijk niet zo moeilijk, gewoon water toevoegen. Ik gooi dus een bekertje water in het zand, maar dat is niet genoeg, er moet volgens de kinderen meer water bij. Een hele gieter dan maar! Dat is feest. Op deze manier ontdekken de kinderen zelf hoe zand veranderd wanneer er water bij komt. Het gaat van zacht, los en warm zand, naar hard, nat en koud zand. Hierdoor leren, zeker de jongste kinderen, weer heel veel begrippen en stimuleer ik hun zintuigen. De kinderen kunnen in de modder spelen met schepjes, zandvormpjes en natuurlijk hun handen. Na een tijdje geef ik hen verf om door de modder te mengen. De kinderen genieten en experimenteren erop los.

P1010884

Met verf en zand kan je heel leuke dingen doen!

Ook op het zand dat op het karton ligt gooi ik her en der druppels verf. De kinderen duiken er meteen op af. Zo ontdekken ze, dat zoals C (6j) het mooi zegt dat de modder droogt wordt als er droog zand bij komt. En mijn kleine poppetje van 2,5 jaar roept dat dit zand warm is! Ze krijgen er geen genoeg van! Ze rennen heen en weer tussen de modder in de bak en het zand op het karton. De allerstoersten durven zelfs om met hun voetjes in de modder te gaan staan! Eerst zijn ze heel voorzichtig, want dat voelt toch wel gek, modder aan je voeten. Dan roept, C, bijna 4 dat het is zoals op het strand aan de zee. Hij begint heel erg hard te stampen. De modder vliegt overal! Wat een feestje!

Als iedereen is uitgespeeld neem ik gewoon een emmer water en worden voetjes en handjes en armen (en soms ook snoetjes) buiten gewassen, schone kleren aan en klaar…. Nou ja, de kids toch. Terwijl de kids even een half uurtje TV mogen kijken ruim ik de tuin op, de vieze kleren stop ik in de wasmachine en klaar!

Houden jullie ook zo van kliederen met de kinderen? Waarom wel of net niet? Welke leuke kliederactiviteiten hebben jullie al eens gedaan of wil je zeker nog een keer doen met je (gast)kinderen.

Myriam

 

Standard

5 minuten!

Meer is er niet nodig voor een meid van 2jaar en 3 maanden om zichzelf helemaal (ja, he-le-maal, inclusief kleding) in te smeren met zonnebrandcrème!

Verleden week was het erg druk in de opvang. Er was 1 baby van 4 maandjes, 1 peuter van net 1 jaar, 2 dametjes van 2 jaar, 1 flinke kleuter van 4 jaar en 1 meid van 7 jaar, onze eigen Kiki. Alle kinderen hier in de opvang vinden kleuren en tekenen heel erg fijn. Dat mogen ze dan ook doen wanneer ze willen. Over de afgewerkte tekeningen of kleurplaten zijn afspraken gemaakt. Als ze hun kunstwerk graag mee naar huis willen nemen dan moeten ze dit onmiddellijk in hun tas stoppen zodat er niks meer mee kan gebeuren. De kinderen hadden gezellig zitten kleuren aan onze salontafel. De oudste kinderen stoppen hun tekeningen in hun tas en E, onze dame van 2 jaar oud wil dit ook doen. Ik ben bezig met de baby een flesje te geven, dat duurt even dus ik geef E toestemming om de tekening in de tas te gaan stoppen. Trots loopt ze de gang in. Het duurt een tijdje voor ze terugkomt, dus ik hou contact met haar door te vragen of het lukt. “Ja, Myjam”. Ik vraag of ze terug naar de kamer komt.  “Ja, Myjam, bijna klaar”.

“Dat is goed meid, doe maar rustig aan” antwoord ik. Ondertussen is baby klaar met haar flesje, baby is tevreden dus ik leg haar even in de wipstoel om lekker uit te buiken en ga naar de keuken om het flesje uit te wassen. Ik zie mijn flinke dame van 2 jaar in de gang zitten, helemaal trots op zichzelf want “Kijk Myjam, zon schijnt, ik wil buiten spejen, ik zonnebrand gedaan”……OMG….ja dat zie ik….E zit helemaal onder, haren, kleren, een mega dikke laag op haar benen en handjes, de vloer, de kast waar de tassen opstaan…ALLES zit onder een dikke, vette laag zonnebrandcrème. En E, zij glundert! “Ikke zelluf daan, Myjam” met een stralend gezichtje want “Ikke gjote meid”. En dan kan je toch niet boos zijn! Gelukkig kwam GJ op dat moment thuis zodat ik E in bad kon zetten en hij mocht alles beneden oppoetsen. Na een half uurtje boenen hadden we terug een schone E (zoveel zonnecrème is nog niet zo simpel van een kind af te krijgen) én een schone vloer en kast. Terwijl E in bad zit bespreek ik toch maar even met haar dat ze dit toch maar niet meer alleen moet doen, maar of dit doordringt…want “ikke zelluf doen” is momenteel erg belangrijk!

Myriam

Standard