Sekseneutraal opvoeden

Eerder vandaag heeft Welkom kind op de facebookpagina een artikel geplaatst over “sekseneutraal opvoeden”. Ik heb de artikels gelezen en heb daar toch wel wat bedenkingen bij.

Allereerst, natuurlijk is het belangrijk om sekseneutraal op te voeden, maar ik denk dat het ook belangrijk is om daar niet door te slaan en alles wat kinderen in contact brengt met de verschillen tussen jongens en meisjes te mijden. Er is nu eenmaal gewoon al een lichamelijk verschil van bij de geboorte. Dat piemeltje maakt dat jongens jongens zijn en zonder piemel ben je een meisje. Als ik dan lees dat medewerkers van een kinderdagverblijf de woorden ‘jongens en meisjes’ en ‘hem en haar’ niet meer mogen gebruiken dan frons ik toch wel even mijn wenkbrauwen.  Kinderen zien dat verschil aan het lichaam ook en dan zijn het allemaal vriendjes???? Want dat is het woord dat de medewerkers moeten gebruiken volgens het artikel. Wat dan met de ontwikkeling van de persoonlijkheid van het kind (de ik-ontwikkeling). Natuurlijk mogen de kinderen hier spelen met wat ze willen, ik heb nog nooit een pop van een jongen afgepakt of de auto’s verstopt als er enkel meiden kwamen. Bij jongens worden ook hun nagels gelakt als ze dat willen en meiden mogen ook in een boom klimmen. Jongens mogen huilen en meiden kunnen ook stoer en wild zijn. Ook dat is geen probleem en ik denk dat de meeste mensen (en dan vooral pedagogisch medewerkers) het daarover tegenwoordig wel eens zijn. Op dat gebied is er gewoon geen onderscheid tussen jongens en meisjes. 

Alle kindjes worden ‘vriendjes’ genoemd in dat Zweeds kinderdagverblijf. Leuk natuurlijk, maar wat doe je dan met vragen over het lichaam? Of verzwijgen ze dat deel? Maar wat dan als er vragen komen. Kiki flapt dat hier op de gekste momenten eruit: “ik ben een meisje want ik heb geen piemel” Hoe moet ik daar dan op antwoorden als ik het woord meisje eigelijk niet mag gebruiken. Als Sem dan ook nog in de buurt is volgt er gegarandeerd: “en ik heb wel een piemel, want ik ben een jongen”. Moet ik dan antwoorden iets als:” jullie zijn allemaal vriendjes” zonder hen te bevestigen in hun ‘eigen zijn’. Dat lijkt me een antwoord zoals antwoorden dat je koffie wil als de opties fruit of brood zijn.

Daarnaast leren kinderen vooral door nabootsing. En daarvoor zoeken ze natuurlijk rolmodellen. Dat zijn de mensen die het dichtste bij hen staan. Dus in de eerste plaats ouders, gastouders, pedagogisch medewerkers van een kinderdagverblijf ed…. Maar laat ons het even hebben over de ouders, de mensen die het dichtste bij het kind staan vanaf de geboorte. Ze zien bv papa altijd de vuilniszakken buiten zetten want dat kan papa beter want hij is sterker dan mama. En als een kind valt en huilt rent het  naar mama want mama’s kusjes genezen beter, maar papa is dan weer leuker om vliegtuigje mee te spelen of in de tuin te ravotten tot het kind pikzwart ziet. Er zijn door de jaren heen verschillen gegroeid die kinderen gewoon zien. Die er zijn zonder dat daarmee iets wordt afgedaan aan het man of vrouw zijn. Want natuurlijk kunnen mama’s ook de vuilniszakken buiten zetten of kunnen mama’s (leren) aan auto’s (te) werken en papa’s kunnen hun kids ook goed troosten, maar toch maken vaak de kinderen zelf verschillen. Laat kinderen maar eens vadertje en moedertje spelen. Dan ontdek je heel vlug hoe het er bij hen thuis aan toe gaat.

In Zweden hoopt men door dit experiment homofobie en seksime tegen te gaan. Eerlijk gezegd denk ik niet dat homofobie of seksime tegengehouden worden bij jonge kinderen de woorden ‘jongens, meisjes, hem, haar, hij en zij’ te vermijden. Ik ben het wel eens dat je als opvoeder goed moet nadenken over hoe je bepaalde activiteiten aanbrengt. Als je bv bij voetballen zegt dat je nu iets gaat doen speciaal voor de jongens dan duw je kinderen inderdaad in een bepaalde richting. Waarom zouden meiden het ook niet leuk vinden om te voetballen, waarom zouden jongens niet mogen huilen, waarom zouden meiden niet stoer en dapper kunnen zijn en waarom zouden jongens niet bang of verlegen mogen zijn? Als we gewoon de middenweg bewandelen en erkennen dat er verschillen zijn tussen jongens en meisjes (mannen en vrouwen) én oog hebben voor de gelijkheden dan zijn we, naar mijn gevoel goed bezig!

 

just my 2cents

Myriam

 

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s