Vrij spelen leert kinderen zichzelf te ontdekken

http://www.trouw.nl/tr/nl/4556/Onderwijs/article/detail/3642980/2014/04/27/We-ontnemen-kinderen-de-kans-om-zichzelf-te-ontdekken.dhtml#.U11deN8EldU.facebook

 

Via bovenstaande link vindt u een artikel waarin het belang van vrij spelen uitvoerig wordt uitgelegd. Toen ik het artikel las dacht ik: “oef, eindelijk mogen kinderen weer kind zijn, eindelijk gaan ze zich binnenkort weer vies mogen maken, weer in bomen mogen klimmen en eruit donderen, eindelijk mogen kinderen gewoon ontdekken door vallen en opstaan”. Het lijkt vaak of kinderen tegenwoordig enkel maar moeten presteren, zo vlug mogelijk en natuurlijk moeten ze op elk gebied subliem zijn. Foutjes maken is niet toegestaan, en vrij spelen al helemaal niet, want dan zouden kinderen misschien wel eens zelf kunnen gaan denken en ontdekken. Wat is daar toch zo fout mee? Zijn ouders bang dat kinderen iets ontdekken waar ouders liever niet aan herinnerd worden? Of zijn ouders bang dat hun kinderen hun kleren vuil maken? Of zichzelf? Gelukkig is er water en zeep uitgevonden! Kinderen moeten spelen, en ja, ik begrijp best dat de tijden veranderd zijn en dat het buiten allemaal wat gevaarlijker is geworden, en dat niet elke volwassene lief is tegen kinderen of lijkt dat maar zo? Want als ik dan even terugdenk aan mijn eigen jeugd dan vertrokken wij ‘s ochtends na het ontbijt, we pikten onderweg vriendjes op (wie mee mocht, de rest kwam wel later) en ‘s avonds kwamen we terug thuis tegen het avondeten (vaak als het alweer bijna donker werd) En wij hadden geen GSM waarop we elk moment van de dag gebeld konden worden (of nog erger, met een ingebouwd trackingsysteem waarop je je kinderen kan volgen bij elke stap die ze zetten). Wij bouwden zeepkisten (in een kartonnen doos, dat werkt dus niet, die dondert halfweg de “berg” (lees heuvel) al uit elkaar) om dan onderaan de “berg” (lees heuvel) te ontdekken dat we de rem vergeten waren om dan in de struiken te knallen. Ohja, wij stonden vol blauwe plekken en schrammen, maar wat een plezier hadden we!! En ook toen waren er ‘vieze’ mannetjes waar je beter niet bij in de buurt kwam, ook toen was er die enge boer die met de riek achter ons aankwam als we te dicht bij zijn velden kwamen, ook toen waren er mensen die ons liever zagen gaan dan komen, maar we losten dat zelf op. We zorgden voor onszelf en elkaar!

Ook de sociale ontwikkeling leek inderdaad veel vanzelfsprekender te gaan als onze ouders niet in de buurt waren. Wij spraken onze vriendjes zelf aan op ‘ongewenst’ gedrag. al noemden we het natuurlijk niet zo. Als iemand iets deed dat de andere(n) niet wilde(n) dan werd die gewoon uit de groep gezet tot hij/zij zich terug kon gedragen naar de normen van die groep. Was dat perfect? Waarschijnlijk niet, maar we zorgden voor onszelf, kwamen op voor onszelf, zonder er altijd op te kunnen rekenen dat onze ouders tussenkwamen. Als ik thuis eens kwam zeuren omdat een of ander vriendje vervelend was geweest kreeg ik als antwoord: ‘los het op’. Tegenwoordig wordt een heel team ingeschakeld want het kan toch niet dat iemand vervelend doet tegen een ander. Kinderen worden zo overrompeld voor vaak heel kleine vergrijpen dat ze volgens mij schrik krijgen om de wereld te ontdekken want alles kan als gevaarlijk bestempeld worden. Vies worden mag niet, want daar zitten slechte bacteriën en daar kan je ziek van worden, in bomen klimmen mag niet, want daar kan je uit vallen (ja, als ze uit hen bed komen kunnen ze ook vallen) spelen moet allemaal pedagogisch verantwoord zijn want kinderen moeten leren. Wel beste mensen, wil ik eens een geheimpje verklappen??? KINDEREN LEREN ALTIJD VAN SPEL!!! Ook als ze zelf dat spel bedenken en spelen, zonder de tussenkomst of invloed van volwassenen. En mislukt het spel toch? Dan proberen ze het een volgende keer toch weer! En dan lukt het misschien wel! Net zoals ze de ene dag dikke vriendjes zijn met Tim en de dag nadien heel dikke vriendjes met Elke en Tim…waar zit die dan? Die deed stom vandaag mama, daar wou ik niet mee spelen! Prima toch? Dan leert Tim dat stom doen niet hoort en hoef ik mijn kind geen schuldgevoel aan te praten omdat zij niet met Tim wou spelen. Morgen doet mijn kind misschien wel eens stom en mag zij niet meespelen. Dat is dan een prima lesje!

Ik heb ooit een opmerking gekregen over mijn oudste dochter, zij was toen net (!) 5 jaar oud. De kleuterleidster riep me bij haar, want ze moest me dringend spreken. Ik had geen flauw idee waarover dat zou kunnen zijn, maar als het zo dringend was zou het wel erg zijn…. Heel de dag liep ik zenuwachtig rond toen kreeg ik dit te horen: “uw dochter is een heel slimme meid, maar ze is nog zo naiëf, ze heeft enorm veel, eigelijk teveel fantasie en ze speelt enorm graag haar eigen spel waarin ze dan ook nog eens andere kinderen meetrekt, of ik daar ajb iets aan wil doen” Nadat ik bekomen was van de verbazing want dit horen van een kleuterleidster waarvan ik verwacht dat ze toch pedagogisch opgeleid is heb ik haar geantwoord dat ik enorm blij was om te horen dat mijn dochter een eigen spel durft te spelen, dat ik gelukkig ben omdat mijn 5 jarige nog naïef en kind is, wat had de leidster dan verwacht van een 5jarige en dat ik in de verste verte haar niet ga aanspreken/veranderen op dat gebied. Ik wil veel doen, maar nooit zal ik een kind dat durft te spelen veranderen.  Want zelf durven spelen is zelf ook durven/leren problemen op te lossen.

Natuurlijk moet je rekening houden met de leeftijd, maar kinderen doen zelden zelf iets dat echt helemaal hun petje te boven gaat. En werken ze zich toch zodanig in de problemen dat ze hulp nodig hebben zullen ze dat echt wel laten weten. Kinderen vrij laten spelen in bv een speeltuin of een tuin geeft hen zoveel uitdagingen dat ze ouders/begeleiders niet nodig hebben. Natuurlijk begeleid ik in de opvang activiteiten, maar elke dag is er meer dan voldoende tijd voor echt vrij spel. Doe maar jongens! Ga maar lekker spelen. Ja, er zijn regels, maar die zijn beperkt tot “elkaar geen pijn doen” en ‘als je met iets wil spelen waar een ander al mee bezig is, dan vraag je eerst of je mag mee doen, je pakt niet af”. En als je je dan als volwassene echt terugtrekt, als kinderen zich onbespiedt voelen gebeurdt er iets erg mooi! Kinderen gaan dan echt helemaal op in hun spel en je ziet heel mooi hoe ze op hun manier in hun spel leren om, soms zelfverzonnen, problemen ook weer op te lossen! Gelukkig ondersteund Welkom Kind deze visie. Hun slogan en naam is niet voor niks: “welkom kind”. Als gastouder bij Welkom Kind dien ik ervoor te zorgen dat elk kind gezien wordt en dat een kind echt kind mag zijn. Vrij spelen hoort daarbij!

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s