Nieuw kindjes in de opvang

Als gastouder kennen we dit maar al te goed. Nieuwe kindjes in de opvang. Die eerste dag is toch altijd extra spannend. Welkom Kind Tilburg weet dit maar al te goed en heeft natuurlijk tips om deze eerste dag zo goed mogelijk te laten verlopen. Zo kunnen vraagouders hun kindje al eens een keertje laten oefenen bij de gastouder van hun keuze. Soms denk ik dat het oefenmoment eerder nodig is om de ouders te laten wennen aan het idee dat ze binnenkort hun kindje, soms nog heel erg klein, aan iemand anders moeten gaan toevertrouwen. Ouders en gastouders ontmoeten elkaar soms kort voor ouders nood hebben aan opvang. Eigelijk zijn het dus vreemden voor elkaar maar ouders moeten dus wel hun grootste schat aan de gastouder toe vertrouwen. Daarom is het ook enorm belangrijk dat er een positieve klik is tussen de ouders en de gastouder. Als ouders de gastouder geen 100% vertrouwen dan merkt het kind dat toch en zal het kind zich moeilijker of mogelijks, helemaal niet, aan de gastouder hechten.

Dat hechten is erg belangrijk en eigelijk is dat ook het enige waar ik me de eerste periode met een nieuw kindje bezighou. Hoelang deze hechtings (of gewenninsperiode) duurt hangt helemaal van het kindje af. Sommige kindjes zijn onmiddellijk helemaal thuis in de opvang. Ze zijn helemaal niet verlegen, verkennen heel het huis en AL het speelgoed binnen een paar uur. Ze willen zoveel mogelijk zien en ontdekken in een heel korte tijd. Het lijkt wel of ze bang zijn dat ze de dag nadien niet meer mogen spelen of dat het speelgoed er dan niet meer zal zijn. Het opruimen van het speelgoed vinden ze dan weer wat minder leuk. Gelukkig zijn alle speelgoedbakken gecodeerd dus kunnen de kinderen toch redelijk zelfstandig alles weer opruimen.

Andere kinderen willen liever eerst de kat uit de boom kijken en vanop een afstandje de andere kinderen observeren, zij zoeken wel contact met mij, maar willen vanop schoot of naast mij eerst even rondkijken en dat is natuurlijk ook prima. Wanneer ze zich veilig genoeg voelen gaan ook deze kinderen vanzelf alles verkennen. Wanneer een ander kind dan wat hevig is vluchten ze vaak terug naar mij omdat ze zich bij mij veilig voelen. Langzaamaan merk ik wel dat ook deze kinderen zich steeds meer en meer van mij verwijderen om zelfstandig de wereld te verkennen.

De laatste groep kinderen waarover ik het wil hebben is, wat mij betreft, de meest uitdagende groep om in de opvang te krijgen. Af en toe is er een kindje waar het contact in het begin heel moeilijk mee gaat. Het kind wil me niet aankijken, krijst en huilt als hij/zij wordt afgezet. Wil liefst mama of papa achterna rennen als mama of papa vertrekken om te gaan werken. Het kind stampt, slaat, vecht om los te komen als ik het op schoot pak om te voorkomen dat hij mama of papa achterna rent. Dit is niet prettig, niet voor mama of papa, niet voor de andere kinderen maar vooral niet voor het kind zelf. Het kind is echt bang, waarschijnlijk kan het kindje zelf niet zeggen waarom hij zo bang is. En deze situatie los je als gastouder ook niet zomaar op. Dat heeft tijd nodig en heel veel geduld en begrip van zowel de gastouders als de ouders. Wat ik in dat geval doe is  toch het kind vast houden zolang het wil wegrennen. Ik druk het kindje stevig tegen me aan terwijl ik zachtjes, met lage stem tegen hem of haar praat. Ik vertel dat ik begrijp dat hij /zij zo verdrietig is omdat mama/papa weggaat, maar dat mama/papa nu even moet gaan werken en straks komen ze terug om  het kindje op te halen. Ik vertel wat we allemaal kunnen doen of als er echt plannen zijn, wat we zeker gaan doen. Vanaf ik merk dat het kind zich wat ontspant zeg ik ook dat hij/zij erg flink is. Ik blijf herhalen dat alles goed is, dat hij/zij lekker mag gaan spelen, blijf de dagplanning herhalen tot het kindje gekalmeerd is, of….en dat gebeurd ook wel eens, het kindje van pure emoties in slaap is gevallen. Slaapt het kindje, leg ik het lekker even weg, in de bank of in de box maar nooit in een bedje in een aparte kamer waar het kindje nog niet geweest is. Stel je voor, kind is al bang en wordt dan alleen wakker in een onbekend bedje in een onbekende kamer. Dat is zelfs voor volwassenen een beangstigende situatie, laat staan als je 2 of 3 jaar oud bent. Als het kindje wakker wordt in de box of bank ben ik altijd direct in de buurt om het kindje op te vangen en eventueel te troosten indien nodig. En na verloop van tijd, gebeurt er iets moois, bijna magisch vind ik dat elke keer weer, het moment waarop het kindje zich openstelt voor me, waarop het kindje me laat merken van :”hey, het is hier oké, ik vind het hier fijn en ik wil hier lekker spelen” Elke keer weer vind ik dat erg mooi om mee te maken!  Wanneer dat moment komt kan ik nooit voorspellen, maar ik ben wel elke keer zeker dat het moment komt!

Fijne dag!

Myriam

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s