Kiki training deel 7 interactief lezen

Alweer de 7de bijeenkomst ivm met Kiki bij Welkom Kind Midden en West Brabant. Een iets andere opzet dan we gewoon zijn, maar deze avond was zeker ook erg leuk.

Alle deelnemers waren namelijk gevraagd om 2 boeken mee te brengen. Het lievelingsboek van henzelf of hun (gast)kindjes en een boek dat ze niet zo leuk of zelfs slecht vinden. Daarnaast was ook gevraagd om spullen mee te brengen waarmee je het boek kan uitbeelden of een knuffel of iets dergelijks. Toen ik binnenkwam stonden er al heel wat boeken uitgestald.  Het zag er allemaal erg leuk en gezellig uit.

Onze lesgeefster verwelkomde ons weer en vroeg waarom we eigelijk voorlezen voor de kinderen. Om hun taal te ontwikkelen, om hen de kans te geven ervaringen te verwerken, om nieuwe gebeurtenissen aan te kondingen, om nieuwe dingen te ontdekken, als begin van een nieuw thema, om gewoon gezellig samen te zitten met de kinderen waren enkele van de antwoorden.

Hierna mochten we om de beurt onze meegebrachten boeken aanduiden en omschrijven. De boeken werden getoond door de lesgeefter. Er waren kleurrijke boeken, boeken met vreemde, angstaanjagende titels maar die de kinderen toch wel heel erg leuk vinden, boeken met lichtjes en flapjes, boeken met geluid, boeken zonder tekst en enkel prenten, boeken met heel erg veel tekst. Zoveel boeken dat ik de titels niet allemaal heb onthouden. Maar het besluit was wel dat een goed kinderboek, volgens ons, een boek is met leuke, kleurrijke, duidelijke prenten. Tekst hoeft niet perse, het is ook leuk om de kinderen zelf een verhaal te laten bedenken. Maar als er tekst in het boek staat dan liefst niet teveel tekst. Dan verlies je al snel de aandacht van de kinderen. Natuurlijk mag er ook iets spannends gebeuren in het boek, dat vinden kinderen erg leuk.  Maar ook boeken waarin kinderen iets leren/ontdekken zijn favoriete boeken voor kleine en minder kleine kinderen. Boeken waarin erg drukke tekeningen staan, teveel tekst en vooral boeken met een te wijzende, corrigerende vinger of boeken zoals 365 berenverhaaltjes voor het slapen gaan worden eerder als slechte boeken bestempeld.

Voorlezen is en blijft leuk, maar buiten gewoon een boek op schoot, kinderen errond op de grond zijn er nog andere manieren om voor te lezen. We bespraken er enkele:

– De verteldoos/tas. Het woord zegt het eigelijk al. Je neemt een tas/doos/mandje…..en stopt daar de spulletjes in die het verhaal levendig maken. Als Pippo bv op de markt een appel en een peer koopt, dan zit er in de verteldoos een appel en een peer die je op het juiste moment tevoorschijn haalt.

– Kami Shibai. Een moeilijk woord, het komt uit het japans en vertaald wil dit eigelijk zeggen ‘paper play’ of papier spel. Eigelijk is het een soort poppenkast, maar dan met prenten ipv met poppen. Deze manier van vertellen was enorm populair in 1930. Toen was er nog bijna geen tv en voor de meeste mensen was de tv gewoon veel en veel te duur. Dus vermaakten ze zich op deze manier. Overal vond je verhaalvertellers die met hun Kami Shibai een verhaal vertelden aan de luisteraars. Tegenwoordig is deze manier van vertellen wat in een vergeethoekje geraakt, nochtans is het een heel leuke manier om een verhaal te vertellen aan kinderen. Kinderen kunnen langer naar het plaatje kijken dan wanneer ze naar tv kijken. Ze kunnen het volledige ‘beeld’ dus in zich opnemen. Ook het openen van het theater is natuurlijk erg belangrijk voor kinderen. Ze zijn altijd erg nieuwsgierig naar het verhaal achter de deuren van het theatertje.

– Creatieve verwerking. Het woord zegt het al. Na het vertellen van het verhaal willen kinderen vaak nog meer doen met het verhaal. Dat kan op verschillende manieren. Iets knutselen wat betrekking heeft op het verhaal, een kleurplaat inkleuren, een tekening maken. Een liedje zingen met de kinderen over het verhaal….er zijn ontzettend veel mogelijkheden om de kinderen het net vertelde verhaal te laten verwerken op een creatieve manier.

– Drama. Kinderen houden van drama, het kan niet gek genoeg zijn voor kinderen. Wanneer je een verhaal dus met veel drama verteld aan (jonge) kinderen heb je heel zeker aandachtige luisteraars!

– Muziek. Voor mij zit muziek voor een deel in creatieve verwerking. Een liedje zingen over het verhaal hoort bij beide vind ik, maar je kan een verhaal ook muziekaal ondersteunen terwijl je het verteld. Als je een verhaal over een zonnetje vertelt bv kan je als geluid bij dat zonnetje een heel fijn belletje kiezen. En voor een donkere wolk kies je natuurlijk een donker, hard geluid!

Hierna volgde een korte pauze en werden we in groepjes verdeeld. Elk groepje kreeg een boek en mocht daarmee aan de slag om het boek voor te lezen aan onze collega’s. Een groepje dames las een boek over een krokodil voor en gebruikte daarvoor ook echt krokodillenpoppen. Dat maakt het verhaal natuurlijk extra spannend.

Een ander groepje maakt een waar toneelstukje met beer Kiki in de hoofdrol van het voorleesmomentje

Mijn groepje kreeg een groot schootboek om een verhaal uit te kiezen en zo te vertellen. Wij maakten ook gebruik van Kiki en een vriendje om het verhaal wat levendiger te maken.

Als laatste mocht 1 groepje een echte Kami Shibai gebruiken om een verhaal te vertellen. Deze dames kregen als extra uitdaging dat ze zelf het verhaal mochten bedenken want dat stond niet, zoals gebruikelijk is bij de Kami Shibai op de achterkant van de prenten.

Na elk groepje kregen de andere de kans om feedback te geven. We leerden hieruit dat het belangrijk is om het verhaal op voorhand al een paar keer te lezen zodat je het verhaal vlotter en beter kan vertellen aan de kinderen. Ik schrijf meestal een korte versie van het verhaal op een blad papier dat ik dan op de achterkant van het boek kleef en zo lees ik dan het verhaal voor zonder dat ik het boek telkens weer moet omdraaien.

Verder kwam de opmerking dat het leuker is voor de kinderen als je het verhaal levendig houdt door bv verschillende stemmetjes te doen.  Daarnaast is het ook erg belangrijk om de kinderen actief te betrekken bij het verhaal! Je kan de kinderen vragen stellen, samen stoelen tellen, of de kinderen iets actiefs laten doen, zoals bv even op de grond stampen als dat ook in het boek gebeurd.

Maar de definitieve conclusie is wel dat voorlezen gewoon leuk is en blijft! Zowel voor de gastouder, als voor de kinderen! Dat blijkt ook uit de opdracht die we kregen. We moeten allemaal als praktijk opdracht een boek voorlezen op een interactieve manier. Ik heb al genoet ideeën, nu nog even de praktische kant uitwerken! Ik ben erg benieuwd naar de verhalen van de andere gastouders, maar ik ben er zeker van dat het leuk wordt!

Fijne avond!

Myriam

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s