Veilig spelen

Afgelopen weekend las ik in de krant een artikel met als titel dat we onze jonge kinderen met een zakmes moeten laten spelen. Spontaan verslikte ik me in mijn koffie. Watblieft?! Kinderen met een zakmes laten spelen? Zijn ze helemaal gek geworden??? Weten ze dan niet hoe gevaarlijk dat is? In gedachten zag ik het bloed al uit de armpjes van mijn kleuters spuiten. Tot ik het artikel begon te lezen.

De laatste jaren staat alles in het teken om kinderen zo veilig mogelijk te laten spelen. We zouden zowat in staat zijn om bij een glijbaan of een schommel kussen te leggen zodat ze toch maar ‘zacht’ vallen. Feit is dat we onze kinderen zoveel mogelijk willen beschermen tegen blauwe plekken, wondjes en wat nog meer. Terwijl kinderen gewoon lekker willen rennen, klimmen, klauteren, springen en ontdekken en tja, daar hoort een blauwe plek, een kapotte knie of een buil wel eens bij. Leuk is dat niet altijd, maar ik merk rondom mij wel dat het vaker de ouders zijn die het moeilijk hebben met het feit dat hun kind een schram heeft opgelopen. De kinderen zijn vaak na een paar tranen de pijn alweer vergeten en willen gewoon spelen. Dat gaat soms erg ver. Ik hoor soms verhalen over kinderen die met gips en al (en die gips zit niet voor niets om de pols of arm) toch weer in dezelfde boom klimmen als waar ze zijn uit gedonderd. Of op een trampoline gaan staan springen. Kinderen willen bewegen en daar hoort vallen bij!

Door kinderen te hard te beperken in hun drang tot bewegen, beperk je kinderen uiteindelijk ook in hun ontwikkeling. Waarom moet alles zo afgeschermd veilig? Ik heb een hyperbewegelijke 6 jarige dochter in huis die eerst doet en dan pas denkt. Ze ziet een sloot, rent ernaartoe om erover te springen en ontdekt halfweg haar sprong dat ze niet aan de overkant geraakt…..”Oeps, nu ben ik nat, mama”. Ja, dat is wel eens vervelend, vooral als ze dat doet met een witte jurk, maar ook daar leer ik in. Geen witte kleding voor mijn dochter. Maar eerlijk…de wereld vergaat niet wanner zij in die beek springt. Ook zij valt niet ter plekke dood omdat ze nat is. Mijn hart slaat nog regelmatig een slag over bij sommige dingen die ik de kinderen zie doen, maar toch vind ik het belangrijk dat ze mogen bewegen en ontdekken. In de speeltuin laat ik hen zoveel mogelijk doen, ook al gaat het dan wel eens mis. Ook daar leren kinderen van. Vaak gaan ze elkaar dan ook helpen om allemaal te kunnen glijden. Ik denk dat we allemaal moeten proberen om een middenweg te vinden. Onze kinderen hebben nood aan bewegen en spelen, ook al gaat dat dan wel eens mis, maar sommige dingen zijn te gevaarlijk of kunnen enkel onder 1 op 1 toezicht. Ouders moeten zichzelf ook goed voelen bij wat het kind doet en wat dat is, dat verschilt per persoon. Zoals het kind laten spelen met het zakmes….dat vind ik toch nog net een stap te ver, maar als we onze beruchte spinnensoep in bloed maken mogen de kinderen wel met een tafelmes de tomaten doorsnijden. Zeg nu zelf…dat is toch al een mooi begin, niet?

Voor degenen die het artikel zelf nog even willen lezen, de link  http://www.ad.nl/nieuws/veiligheidnl-laat-je-kind-wilder-spelen~a326a027/

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s