Afscheid nemen van gastkindjes

time to say goodbyeDan is het toch écht het moment aangebroken. Ik moet afscheid nemen van 2 gastkindjes. 5 jaar lang mocht ik voor hen zorgen. Na de vakantie gaat de middelste zoon, net zoals zijn grote broer,  naar school en dan “moet ik niet meer bij jou komen spelen want dan ben ik een grote jongen, hé Myriam”. Ik slik want wat ga ik hen missen! Dat ik geen vrije BSO plekjes heb weet hij niet, we willen het afscheid voor hem zo positief mogelijk laten lopen.  Eerst gaan ze zelf nog op vakantie en dan gaan ze beide naar de BSO van school om hen al daaraan te laten wennen voordat school weer begint.

De jongste van dit gezin, een meisje is maar even bij mij in opvang geweest. Zij bleek stikallergisch voor mijn katten en dan houdt het natuurlijk snel weer op. Maar de oudste….ik weet het nog heel goed….hij was mijn eerste kleine gastkindje toen ik net begon. Ik zie hem nog binnenstappen, net 2 jaar oud en mega eigenwijs. Omdat hij opgroeit in een Pools gezin sprak hij nog  maar een paar woordjes Nederlands. Dat liet hem niet tegenhouden. Mijn eigen dochter is 3 maand ouder dan hem en ze waren vanaf het begin dikke vriendjes. Toen de 2de zoon werd geboren had ik de eer om de oudste op te mogen vangen tijdens de bevalling. Hij mocht toen zelfs blijven slapen….nou ja…slapen…feesten met mijn dochter op haar kamertje! Want dat was het, een feestje. En zoon nummer 2 was amper 4 weken oud toen ik voor de eerste keer op hem mocht passen. Beide jongens waren hier 4 en soms wel 5 dagen per week. Zeker van de jongste heb ik alles meegemaakt….eerste geluidjes, lachjes, leren zitten en weer omvallen, eerste stapjes, eerste woordjes. Vooral de periode dat hij Nederlands en Pools door elkaar sprak was erg grappig.

Dan zijn er natuurlijk de ouders. Wat een mega goed contact had ik met hen. Er was wederzijds respect en vertrouwen. Nooit problemen met uren of betalingen of wat dan ook. Soms ging ik ook wel bij hen thuis op de koffie…gewoon, omdat het kon en gezellig is en dan nu…de laatste dag, laatste uur, laatste minuut, laatste seconde. Moeder en ik hebben allebei tranen in onze ogen.  Gelukkig gaan ze in de buurt naar school en is de kans groot dat we elkaar nog een keer tegenkomen. En anders ga ik nog wel eens op de koffie! Gewoon, omdat het kan en gezellig is.

Lieve, kleine, grote vriendjes, ‘t gaat jullie goed! Ik wens jullie heel veel plezier op school, geniet van alles wat je doet en blijf lekker je ontdeugende zelf!

Myriam

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s