Wel of geen zwembad plaatsen

intex-zwembad-klein-frame-260-x-160-x-65-cm-d14

Phoe, wat was het warm de afgelopen dagen. Iedereen liep te puffen en te zweten. Extra drinken en goed insmeren dus als we naar buiten gaan. Maar het liefst van al spelen de kinderen met water. Dat kan, ik heb een waterbaan en een piraten waterboot in de tuin staan. Verder hebben we waterbalonnen, die de kinderen zelf kunnen vullen door middel van een pompfles (ideaal!) en her en der staan bakken met water en liggen waterpistolen. En ik vul het deksel van onze zandbak ook nog met een laagje water. Genoeg water zou ik denken, maar is dat wel zo?

Ik heb namelijk ook al wat oudere kinderen die ik na school opvang. Zij kunnen zwemmen en willen dan ook graag een echt groot zwembad. Nouja…zo groot mogelijk want onze tuin is niet al te groot. Maar in elk geval…zij willen iets waar meer water in kan dan in ons pierenbadje. Ik twijfel. Ik heb redenen genoeg om het niet te doen, maar toch….misschien is het ook wel heel heel erg leuk om met de kids wel in het water te gaan. Redenen om het niet te doen zijn vooral gebaseerd op de angst dat er iets mis kan gaan met de wat jongere kinderen als ze in het water zitten. Ik laat hen nu ook geen halve seconde alleen als ze in het pierenbadje zitten. Mijn voordeur staat open, je moet bij mij door het huis om in de tuin te geraken. Je kan anders niet in de tuin geraken, of je moet door de tuinen van de buren en dan door de haag kruipen. Ideaal want de kinderen kunnen ook niet zomaar weg, maar in de geval nogal onhandig. Dus….ik zet de voordeur open en er hangt een briefje dat we in de tuin zitten en dat iedereen maar naar de tuin moet komen. Ik wil de kinderen namelijk niet alleen laten omdat een ongeluk erg snel gebeurd is met water. Even een peuter die besluit dat het toch wel heel erg leuk is om een andere peuter even onder water te duwen. Of een kruiper die in het badje duikt met zijn neus en mond onder water en er niet zelf meer uit geraakt. Ik moet er allemaal niet aan denken. Pro’s voor een wat groter zwembad zijn dat ik het zelf best leuk vind om af en toe eens te kunnen zwemmen. Dat we dan echt spelletjes kunnen doen in het water met de wat grotere kinderen en dat de BSO kids dan ook echt iets met water kunnen doen. De waterpistolen vinden ze erg leuk voor een tijdje. Net als de piratenboot en de waterbaan. Een wat groter zwembad zou hier voor een verrijking kunnen zorgen, maar ik twijfel.

Hoe denken jullie hierover en voor wie een groter zwembad in de tuin heeft, hoe doen jullie dat met peuters en baby’s? Wel/niet in het  grote zwembad, alleen onder toezicht van een volwassene of hoe regelen jullie dat?

Groetjes

Myriam

Standard

Training knap lastig bij Welkom Kind Midden en West Brabant

De 4de avond zit er alweer op! Na een korte nabespreking over hoe we nu omgaan met ruzies tussen de kinderen konden we beginnen aan ons volgend thema. De ruimte en vooral de organisatie van die ruimte.

We zijn gastouders, dat wil zeggen dat de meeste van ons het moeten doen met wat we hebben aan ruimte. Natuurlijk kan je ook uitbreiden maar dat kost erg veel geld en daar moet dan ook vaak voor gespaard worden. In kleine groepjes mochten we een kijkje nemen in elkaars opvangruimtes. Zoveel gastouders….zoveel ruimtes. De ene heeft wat meer ruimte dan de andere, maar allemaal zijn ze gericht op ons beroep, de opvang van kinderen. En dat is bij iedereen duidelijk te zien! Wat heeft dit nu te maken met kinderen met knap lastig gedrag. Wel voor hen is het, vaak nog meer dan voor andere kinderen, belangrijk dat ruimte overzichtelijk is en blijft. Te veel speelgoed op de grond in de kamer zorgt er vaak voor dat kinderen niet meer echt gaan spelen. Tijd om wat op te ruimen dus. En het kan wel erg leuk zijn om het speelgoed regelmatig van plek te veranderen, voor de kinderen en zeker kinderen die hieraan gevoelig zijn, is het vaak fijner om alles een vast plekje te geven. Dan kunnen ze het speelgoed ook zelf weer opruimen als ze klaar zijn met spelen. Wanneer kinderen zelf speelgoed uit de kast kunnen en mogen nemen helpt dat ook om kinderen te stimuleren in hun spel. Misschien kan je je kast zo organiseren dat het speelgoed van de kleintjes onderaan staat en wat hoger in de kast, de spulletjes voor de oudere kinderen. Bespreek ook even met de kinderen wat wel en niet kan en mag. Misschien mogen de wat oudere kinderen enkel met de lego in de keuken spelen als de kleintjes wakker zijn en tijdens het middagdutje kunnen ze in de kamer met de lego spelen. Zorg zeker ook voor een plekje waar kinderen even tot rust kunnen komen. Voor BSO kindjes die een drukke dag hadden op school is het vaak fijn om even op de bank te kunnen hangen. Misschien lees je dan een verhaaltje voor of zet je even de tv aan. Even lekker bijtanken en dan kunnen ze weer verder.

Naast een overzichtelijke ruimte is het ook van belang om een duidelijk dagritme te hebben. Dat wil niet zeggen dat elke dag op elke seconde hetzelfde moet zijn als de vorige dag. Dat kan ook niet, maar de meeste gastouders hebben wel een min of meer vast ritme. Dat wil zeggen dat er elke dag een fruitmomentje, een lunch en een 3 of 4 uurtje is. Ook het knutselen gebeurd vaak op hetzelfde tijdstip, vb in de ochtend voor of na het fruit eten. Om dit duidelijk te maken aan de kinderen kan je gebruik maken van dagritme kaarten. Deze kan je online kopen of zelf maken. Misschien kan je ze samen met de kinderen maken. Heb je ook weer een leuke knutselactiviteit.

We kunnen besluiten door te stellen dat overzicht in zowel de ruimte als het dagritme voor alle kinderen belangrijk is, maar nog meer voor prikkelgevoelige kinderen. Wanneer de omgeving voor hen te druk wordt gaan ze vaak weer of nog meer lastig gedrag vertonen wat dan weer invloed heeft op de hele groep.

Myriam

Standard

Thema magie

Ondertussen zijn we al een dikke week bezig met het thema magie. De kinderen kijken hun ogen uit bij alle trucjes en experimenten die we doen. Zo maakten we al een lavalamp, ontdekten we dat we allemaal kunnen toveren en zien we hoe water en bloemen kunnen verkleuren door crepepapier toe te voegen. Maar het allermooiste blijft toch hun verwondering bij de doorgesneden banaan in schil. Hoe vaak ik dat ook doe, ze blijven even verbaasd. Kiki, net 7, is zelfs heel boos wanneer het haar op school niet lukt om de banaan in stukjes te hakken in de schil terwijl “ik toch de allerjuiste toverspreuk gebruik, mama”

Het trucje is erg simpel, maar dat vertel ik de kinderen nog even niet.  Maar jullie wel! Dit wordt dus ons publiek, openbaar geheim.

De voorbereiding.

Men heeft nodig: een paar bananen, niet al te rijp, maar zeker ook niet te rijp. 1 naald of tandenstoker. En vooral, een rustig plekje waar je niet gestoord wordt door een kind.

Met de tandenstoker of de naald prik je in de schil en ‘snij’ je 1 banaan in stukjes zonder dat je de banaan uit de schil haalt. Op bijna elke banaan is wel een bruin vlekje op de schil te vinden, als je daarin prikt dan valt het helemaal niet. Probeer om alle gaatjes langs dezelfde kant te prikken zodat je die kant niet aan de kinderen laat zien bij het openen van de banaan.

De truc!

Je roept de kinderen bij je en vertelt hen dat je kan toveren, je zorgt natuurlijk voor de juiste atributen en je mag gerust overdrijven in je gebaren, je houding…misschien heb je wel ergens een cape liggen die je aan kan doen zodat je een echte tovenaar wordt.  Je toont de kinderen een niet doorgesneden banaan en vraagt hoe de banaan in de schil eruit ziet. Even bespreken en dan laat je het zien. De banaan zit in 1 stuk in de schil. Dat is ook erg normaal. Je breekt of snijdt de banaan in stukjes en geeft elk kind een stukje. Zo gaat het normaal. Maar dan…..vertel je hen dat je de banaan ook in stukjes in de schil kan toveren. Je neemt de, vooral doorgesneden banaan,  zegt een toverspreuk (met de nodige show en bravoure!) en opent met zo mogelijk nog meer schow de banaan. Probeer op dat moment niet naar de banaan te kijken maar naar de gezichtjes van de kinderen. Dit zijn goddelijk!

Je kan hierop ook variëren door de toverspreuk niet te laten werken als je hem zelf uitspreekt, dan doe je gewoon een niet doorgesneden banaan open. Wanneer de kinderen samen de toverspreuk zeggen (met de nodige show) lukt het wel en zit de banaan wel doorgesneden in de schil.

Veel succes en vooral veel plezier!

Myriam

Standard

Moederdag en vaderdag

vaderdag-moederdag-recepten

Een paar weken geleden vierden we moederdag, over een paar weken vieren we alweer vaderdag. Natuurlijk vergeten we deze dagen niet in de opvang. Zoals de meeste gastouders van Welkom Kind Midden en West Brabant gaan ook wij aan de slag om iets moois te knutselen. Eerst dus voor de mama’s en dan later voor de papa’s. Want dat is leuk! Maar elk jaar opnieuw loop ik tegen hetzelfde probleem aan. Wat gaan we dit jaar toch weer maken?

Voor moederdag is dat niet zo een probleem, daar heb ik altijd veel te veel ideeën. Dit jaar kozen we voor een bloemvaasje, we hebben al een keer hartjes gemaakt, een keer een ‘ma-de-liefste’bloem en nog veel meer. Maar vaderdag…oh my god! Elk jaar opnieuw worstel ik hiermee. Wat gaan we toch maken voor vaderdag? Dit komt, denk ik, omdat ik vind dat we voor mama’s iets liefs, schattigs, pluizig kunnen maken en voor papa’s moet het stoer zijn. Onzin natuurlijk want waarom zouden we voor mama’s niet iets stoers kunnen maken en voor papa’s iets liefs en schattig. Kortom, ik zit bomvol vooroordelen hieromtrent. En die zijn nergens voor nodig want als ik het niet meer weet heb ik gelukkig een heel team achter mij staan dat wil meedenken. Namelijk….de kinderen. En als ik aan hen vraag wat ze willen maken voor vaderdag moeten ze zelfs niet zo lang nadenken. “Ik wil hartjes knippen, Myriam, en ze dan op een groot blad lijmen waarop ik ook nog ‘I love you’schrijf”. Eh voila….opgelost! Hartjes dus! Hoe lief en schattig kan het zijn? Helemaal zelf bedacht en gemaakt door de kinderen, daar moet je als stoere papa toch wel trots op zijn, niet?

Herkennen jullie dit of ben ik de enige gastouder ter wereld die elk jaar opnieuw tegen dit probleem aanloopt?

Myriam

Standard

Naar de efteling!

P1010623Deze week start ik met het thema magie! Dit thema beperk ik niet tot toveren en trucjes maar we maken ook een zijsprongetje naar sprookjes. En waar kan je dan beter beginnen dan in de Efteling, waar sprookjes bestaan!

Afgelopen zaterdag gingen we met 5 kindjes uit de opvang naar de efteling. Ze hadden er allemaal zin in! De jongste was net 2 jaar en de oudste bijna 7. Nog even zwaaien naar mama en papa en dan stoer met ons de Efteling binnen stappen. Het was afgelopen zaterdag erg warm, maar daardoor was het wel heel erg rustig in de efteling. Of misschien hadden we gewoon geluk! Hoe dan ook, we moesten nergens langer wachten dat 5 minuten en dat is erg fijn. De kinderen keken hun ogen uit. Sommigen komen niet vaak in de efteling en dan blijft alles natuurlijk nieuw. We bezochten oa Fata Morgana, het instappen in de grote boot was al een avontuur op zich. De kinderen zaten op de eerste rij en konden dus alles goed zien. Met grote ogen keken ze rond! Daarna stond een bezoekje aan Joki en Jet op het programma. We hadden geluk. We kregen een optreden van de echte Joki en Jet met de circusdirecteur. Eerst stonden de kinderen op een afstandje te kijken, maar al snel dansten ze enthousiast mee. Daarna mochten ze met z’n allen in de luchtballon voor een foto. Na een ritje in droomvlucht was het tijd voor de lunch. We zochten een leuk plekje in de schaduw bij de oude stoomtrein. Na de lunch hebben de kids nog fijn in de trein gespeeld. En toen was het echt hoog tijd voor een bezoek aan het sprookjesbos.

De kinderen rennen van sprookje naar sprookje en van paddestoel naar paddestoel. Als ik vraag of de kabouter thuis is gaan E, van net 2j en C van 3,5j op hun buik liggen om te kijken of ze de kabouter vinden want vermits er muziek speelt moet de kabouter toch wel thuis zijn! Bij elk sprookje kijken ze hun ogen uit. Ze drukken hun gezichtjes tegen de ramen om maar niets te hoeven missen van de taferelen die zich daarbinnen afspelen. Stoer durven ze alleen of samen met mij aan de kroon in de schat van draak te trekken. Ondanks de hitte en de vermoeidheid in de beentjes blijven ze enthousiast en blij rondrennen. En dan, na een uur of 2 alle sprookjes te hebben bekeken zijn we eindelijk bij de allerliefste, leukste, knapste bewoner van het sprookjesbos volgens de kinderen, de enige echte sprookjesboom. C, 3,5 jaar, valt stil en staat met open mond naar zijn grote idool te kijken. Hier zijn we wel een tijdje zoet met het luisteren naar de verhaaltjes. Veel te snel moeten we weer verder als we nog een lekker ijsje willen eten. Deze vinden we in de “Suykerbuyk” waar ze, alweer volgens de kinderen, de allerlekkerste ijsjes van de Efteling en van de hele wereld verkopen. De ijsjes gaan er vlot in. Dan nog een paar rondjes op de draaimolens en dan is het de hoogste tijd om naar de uitgang te wandelen.

Daar staan de mama’s en papa’s al op ons te wachten. De kinderen zijn doodmoe, maar erg voldaan van deze dag. Ze vertellen honderuit en later krijg ik nog een paar smsjes van de ouders die vertellen dat hun kids het echt super fijn vonden en dat…..is voor mij dan weer genieten!

Myriam

Standard

Thema Ridders en jonkvrouwen

P1010596De laatste weken hebben we gewerkt rondom kastelen, ridders en jonkvrouwen. Wat een leuk thema was dit! Dit thema stimuleert de fantasie van de kinderen enorm. Ik heb zelf schilden gemaakt van papier die ik geverfd heb, dan gepastificeerd en deze schilden heb ik opgehangen in de woonkamer. Zo kregen we ons eigen kasteel. Online heb ik wat ridderspullen, zoals helmen, zwaarden, schilden, een borstharnas besteld. Een heel leger riddertpoppetjes mocht ook niet ontbreken. Buiten konden de kinderen zelf aan de slag met zwaarden, schilden, helmen en verkleedspullen. Een grote doos werd een vijandelijk kasteel en ons klimhuisje werd een versterkte burcht!

Binnen hebben we heel veel gespeeld met een setje ridderpoppetjes. Deze ridders hadden natuurlijk ook een kasteel nodig. Gelukkig konden we dat bouwen met de duploblokken.  Wat werd er druk gespeeld! In de boekenhoek vonden de kinderen boeken en puzzels over ridders. Vooral het boek “ridder Reijn en de gouden onderbroek”was een succes.  In de bibliotheek vond ik ook 3 ridderpuzzels, waarvan 1 puzzel van bijna een halve meter groot. Ideaal om met meerdere kinderen tegelijk te maken.

Natuurlijk gingen we ook zelf aan de slag om een schild en een zwaard te knutselen. Ik stimuleer kinderen altijd om zelf te bepalen wat ze willen. De opdracht was dus simpel. Jij bent de koning van jou rijk en je hebt een schild nodig. Maak het maar. De schilden had ik vooraf uitgesneden. Dit omdat we de schilden gemaakt hebben van dik karton en het voor de kinderen niet te doen was dit te knippen en ik hen niet met een scherp mes wou laten werken. Maar dan was het aan hen…eerst kiezen hoe je je schild wil schilderen. Terwijl het schild droogt bedenken welk wapen je op je schild wil. Dan zie ik duidelijke verschillen. De jongere kinderen kiezen vaak voor iets ‘liefs’ want zij geven het schild graag aan mama of papa en kiezen dus voor bloemen, hartjes, eendjes…. Dat mag, het is hun schild. De oudere kinderen willen wel graag iets spannends erop. Dat mochten ze zelf tekeken of uitprinten, kleuren en dan uitknippen. Zo kregen we een schild met 5 zwaarden er op, een schild met picachu, zelfs een schild met een echt laserzwaard van Star Wars. Tja….in de ruimte zullen er vast ook wel koningen wonen! Daarna mochten ze aan de slag om hen zwaard te schilderen. De meeste kinderen kozen om hun zwaard te schilderen in dezelfde kleuren als hum schild, want dan hoort het bij elkaar. Ze konden niet wachten tot alles droog was om ermee te kunnen gaan spelen.

Tijdens het spel merk ik op dat ze goed hebben opgelet tijdens het vertellen van de prentenboeken. Ze gebruiken de verhalen uit de boeken als basis van hun spel en gaan er zo steeds verder in. Ze zijn dan ook helemaal niet blij wanneer ze worden opgehaald. “wat een leuk thema, Myriam” , “dit wil ik nog een keer doen” of zelfs “nee, ik ga niet mee naar huis, ik wil nog spelen” klinkt het. Ik geniet! Ik merk dat dit soort thema’s de kinderen meer stimuleert dan vb het thema ‘lente’. Bij het ridderthema is het veel gemakkelijker om de kinderen te betrekken omdat dit thema nieuw is.  Het thema ‘lente’ kennen ze ondertussen wel lijkt het. Nog een weekje volg ik het thema ridders om dan te beginnen aan het thema magie. We beginnen met een uitstapje naar de efteling. Dan gaan we toveren met wasco’s, we gaan lava lampen maken, we gaan zand en ijs verven en nog veel meer. Ik heb er nu al zin in. Later vertel ik jullie meer hierover !

Myriam

Standard

Knap Lastig 3 Welkom Kind Midden en West Brabant

De derde avond van deze 5delige training alweer. Over de helft dus, maar het blijft reuze interessant.

De avond stond in het teken van de sfeer in je groep en conflicten. En dan natuurlijk vooral wat je als begeleider kan doen om die sfeer optimaal te houden en om te zorgen dat conflicten goed opgelost worden. Want natuurlijk willen we het liefst van alles geen enkel conflict, we kunnen het niet tegenhouden en dat moet ook niet want kinderen leren ook erg veel van ruzie maken. Dit is zelfs goed voor hun ontwikkeling. Hierdoor leren kinderen hoe ze voor zichzelf kunnen opkomen. Ze ontdekken hoe ze problemen op lossen en omgaan met tegenslagen. Verder tasten ze tijdens een ruzie hun eigen grenzen af en die van de ander. Grijp dus niet te snel in bij een ruzie. Laat kinderen zelf maar kijken of ze het probleem kunnen oplossen. Wanneer jij te snel ingrijpt, liefst nog voor het conflict echt begint, leer je kinderen vooral dat er altijd wel iemand is die er staat voor hen, die de moeilijke dingen overneemt. Terwijl het net goed is dat kinderen zelf leren nadenken over mogelijke oplossingen. Als je dit toelaat kan je nog wel eens verbaasd zijn over de oplossing die kinderen zelf vinden. Natuurlijk blijf je wel in de buurt zodat je kan ingrijpen als het echt vechten wordt. Dat is niet de bedoeling. Dan grijp je wel in, maar op een rustige manier. Je oordeelt niet. Je benoemt het probleem en de gevoelens van beide kinderen. Je laat hen beide het verhaal doen en laat hen alsnog zelf naar een oplossing zoeken. Als dat echt niet lukt stel je zelf een (liefst meerdere) oplossingen voor zodat er een oplossing gekozen kan worden waar iedereen zich fijn mee voelt. Blijf dan zo nodig ondersteuning geven zodat de ruzie niet alsnog weer opflakkert. Dit noemen we de probleemoplossende benadering van conflicten.  Dit is niet altijd zo simpel als het lijkt. Soms is het namelijk erg moeilijk om kinderen het juiste verhaal te laten doen zonder hen woorden in de mond te leggen. Als je niet gezien hebt wat er gebeurd is, kan het ook wel eens lastig zijn om precies te achterhalen wat er gebeurd is. Alle kinderen aan het woord laten is dan erg belangrijk.

De sfeer in je groep hangt natuurlijk samen met hoe iedereen zich voelt. Vaak begint het al bij jezelf. Als jij moe en chagerijnig de deur opent dan zullen kinderen dat heel snel oppikken en dan daar ook niet zo positief op reageren. Belangrijk is dus om te weten wat je vrolijk maakt en wat je…..niet zo vrolijk maakt.

Als de sfeer in de groep goed is dan zullen de kinderen er plezier in hebben om dingen te ondernemen, om samen te spelen. Er kunnen vriendschappen ontstaan. De kinderen worden uitgedaagd om te leren, de zelfstandigheid en het zelfvertrouwen worden gestimuleerd om te ontwikkelen. Kinderen willen dan ook groeien. Wel moet men opletten dan het kind zich hierbij fijn blijft voelen. Natuurlijk is het goed om het kind uit te dagen, telkens een stapje verder dan hij/zij al kan, maar het kind in het diepe gooien is nooit goed. Dat veroorzaakt teveel stress en dan kan het zelfs zijn dat het kind blokkeert en niks meer wil. Dat is niet fijn.

Regels zijn nodig om de sfeer in de groep te ondersteunen. Regels geven duidelijkheid en houvast voor alle kinderen. Maar te veel regels is ook niet goed. Wees daarom kritisch, bekijk regelmatig eens of de regels nog steeds nodig zijn in je groep. Geef kinderen ook zeggenschap in de regels. Dat maakt het voor hen vaak gemakkelijker om zich eraan te houden. Maak je niet teveel zorgen, kinderen zullen vaak tot dezelfde regels komen als die jij al had. Hou de regels kort en krachtig en probeer om ze positief op te stellen. Dat kan best een moeilijke zijn omdat de meeste regels beginnen met ‘niet’. Geef ook altijd een alternatief waar het gedrag wel mag.  Binnen rennen mag misschien niet, maar buiten mogen de kinderen zoveel rennen als ze willen. Zorg dat iedereen, inclusief jezelf de regels naleeft. Uitzonderingen zijn mogelijk als je dat maar goed uitlegt aan de kinderen. Een kind met ADHD verplichten om 20 minuten op zijn billen aan tafel te blijven zitten zal de sfeer niet positief beinvloeden. Je kan perfect aan de andere kinderen uitleggen waarom dat ene kind af en toe mag rechtstaan.

Weer een interessante avond!

Myriam

Standard