Stop met opvoeden!

Wat een titel, stoppen met opvoeden en onze kinderen dan zomaar de vrije hand geven?Gelukkig is dat niet wat er bedoeld wordt in deze blog van Berthold Gunster. Dat zou nogal een feestje worden voor de kinderen en net iets minder voor de ouders.

Toch vind ik het een goed idee om te stoppen met opvoeden. We zijn een generatie die vaak teveel bemoederen en teveel zorgen voor onze kinderen. We willen hen tegen alles behoeden en beschermen. Vervelen ze zich, staan we klaar om hen te entertainen, willen ze ergens opklimmen dan roepen we vaak al op voorhand dat ze voorzichtig moeten doen. Elke ouder heeft een ideaal beeld voor zijn kind voor ogen. Maar dat wil niet zeggen dat dat kind ook die weg zal volgen. En daar wil Gunster in zijn blog nu net de aandacht op richten. Dat we meer naar het kind gaan kijken, wat wil het kind, wat heeft het nodig en of het probleem dat wij zien nu ook echt een probleem is of dat wij er zelf een probleem van maken. Misschien zit er achter dat vervelende gedrag van zoonlief op de voetbal wel gewoon dat hij dat niet graag doet, maar niet durft te zeggen omdat iedereen zegt dat hij zoveel talent heeft.

Kinderen zijn vaak kampioen in omdenken, daar kunnen wij als volwassenen nog veel van leren. En net dat is toch wat Gunster aanraadt om te doen. Benader het probleem als een feit en ga vandaaruit op zoek naar oplossingen. Begeleidt je kind in het opgroeien, waarschuw je kind voor gevaar maar laat je kind ook af en toe maar eens het deksel op de neus krijgen. Je kind bepaalt namelijk de weg langswaar hij wil opgroeien, niet de ouder, ook al is die weg helemaal niet wat de ouder voor ogen had. Uiteindelijk willen we toch allemaal dat ons kind gelukkig is, niet?

Als je het probleem als een feit ziet dan zie je vaak ook heel veel oplossingen, positieve oplossingen ipv dat je denkt dat je met een kind met zware gedragsproblemen zit. Echt naar het kind kijken en dan onderzoeken wat het kind nodig heeft kan vaak al veel oplossen. Het kan erg simpel zijn, een kind dat gillend op de grond ligt terwijl jij aan het koken bent heeft vaak gewoon even echte aandacht nodig.

Positieve aandacht en tijd voor het kind kunnen sommige problemen oplossen. Dus leg dit tablet of smartphone maar eens aan de kant en luister eens echt naar elkaar. Bij ons aan tafel mogen er geen tablets of telefoons gebruikt worden, maar hebben we echt tijd voor elkaar. Dat is een momentje dat we even naar elkaars verhaal luisteren. En bij het naar bed gaan is er echt tijd en aandacht voor Kiki. We bedenken ook elke avond minstens 1 ding dat leuk was of goed ging tijdens de dag, een momentje dat we fijn vonden. Hoe rot de dag ook was, er is altijd wel een fijn momentje te vinden. Ik wil hiermee niet zeggen dat alle problemen kunnen opgelost worden met aandacht tijdens het bedritueel. Er zijn echt wel kinderen met gedragsproblemen die op een andere manier geholpen moeten worden. Ik denk wel dat we in onze tijd van haasten, internet, smartphones en nog veel meer verleidingen er echt wel aandacht voor moeten hebben dat we elkaar als mensen niet uit het oog verliezen. Dat we niet via app met elkaar gaan praten terwijl we in hetzelfde huis wonen.

Stop met opvoeden? Nee, natuurlijk dragen wij als ouders nog steeds de zorg en verantwoordelijkheid voor onze kinderen maar misschien moeten we wel stoppen met de weg uit te stippelen voor onze kinderen.  Hen zelf  lekker zelf hun weg laten zoeken met ons ernaast als steun, ik ben akkoord!

Myriam

Standard

Een stagiaire in de opvang

Af en toe wordt er gevraagd of ik een stagiaire wil begeleiden tijdens een korte of iets langere periode. Natuurlijk kan dat, extra helpende handen zijn altijd welkom.

Momenteel hebben we een meid van bijna 17 jaar in de opvang die gedurende 2 weken komt kijken of ze later wil werken in de kinderopvang.  Een zogehete snuffelstage dus. Een vrij lange snuffelstage, maar bon…dat is nu eenmaal zo.

Het is altijd afwachten en aftasten hoe het meisje zal zijn met de kinderen. Deze keer hebben we wel erg veel geluk! Onze stagiaire heeft nog 2 heel jonge broertjes. Ze is zelf bijna 17 en heeft nog een broertje van bijna 4 en eentje van net 1 jaar. Ze is dus gewend aan jonge kinderen. Dat is ook te merken. Ze beweegt natuurlijk tussen en met de kinderen en de kinderen zijn ook erg ontspannen bij haar. Hoewel het een snuffelstage is en ik haar dus wegwijs zou moeten maken in de kinderopvang hoef ik haar bijna niks uit te leggen. Ze kent alles al….luiers verschonen, een flesje of fruitpap geven…ze draait er haar hand niet voor om.

De grotere kinderen vinden het super om iemand extra in de opvang te hebben. Terwijl ik de baby’s verzorg voetbalt zij met de oudere kinderen in de tuin. Wat een feestje dat er iemand meer tijd voor hen heeft. Natuurlijk speel ik ook met de grotere kinderen, maar soms moeten ze al eens wachten omdat er net een baby honger krijgt en dus een flesje moet krijgen. Nu is er extra tijd voor hen en dat vinden ze erg fijn. Ze hangen dan ook aan haar lippen. En ik zie haar ook genieten. Tijdens het spelen leeft ze zich ook helemaal in, ze volgt niet alleen het fantasiespel van de kinderen, ze kan het zelfs verrijken door de juiste vragen te stellen. Zomaar, alsof ze al jaren met en tussen kinderen werkt! Ik moet mezelf er regelmatig aan herinneren dat ze nog geen 17 jaar oud is.

Later bespreek ik met haar wat ze van de opvang en haar stage vond. Ik vraag haar of ze daadwerkelijk plannen heeft om iets met kinderen te gaan doen. Dat weet ze nog niet zeker. Dat moet ook niet, ze mag nog een jaar lang onderzoeken welke weg ze uit wil gaan. Het staat in elk geval wel vast dat ze het prima zou doen met kinderen.  Na 2 weken nemen we afscheid van haar, al hopen we allemaal dat ze nog eens een keertje langs komt om gezellig met ons te spelen!

 

Myriam

 

 

Standard

Gefrustreerde baby’s

We kennen het allemaal wel, niks maar dan ook niks is goed voor de baby. Zo rond een maand of 6-7 ontdekken baby’s dat er meer in het leven is dan liggen en van de rug naar de buik draaien en omgekeerd. Baby wil zich ook kunnen verplaatsen. Hij ziet namelijk oudere broers en zussen rennen, of in de opvang ziet hij de grotere kinderen ook rennen. Dat wil baby ook, maar hoe?

Het ene kind denkt na, oefent rustig en leert zich zo verplaatsen, sommigen rollen de hele kamer door, andere schuifelen op hun billen, of tijgeren of kruipen direct rond. Dat gaat zonder al te veel problemen. Maar af en toe is er een kindje dat geen geduld heeft om te oefenen. Deze kindjes willen nu kunnen kruipen en nog liever gisteren al. Ik heb zo een ventje in de opvang. Hij wil zo enorm graag rondkruipen, maar hoe doe je dat nu? Hij heeft helemaal geen geduld om te oefenen. Hij moet en zal nu kruipen en naar dat ene speelgoedje gaan dat buiten bereik ligt. Hij wordt dan ook erg vaak enorm boos en dat uit zich in gillen, krijsen en huilen. Door deze boosheid vergeet hij dan vaak ook dat hij wel al kan tijgeren. Al kost hem dat wel nog veel kracht en moeite. Hij is dan ook zo enorm boos dat wanneer een ander kind (en in de opvang is er altijd wel 1tje die hem even wil helpen) het zo begeerde speelgoedje vlak bij hem legt hij het gewoon niet ziet. Baby is gefrustreerd en dat zal de wereld weten!

Ik probeer hem te helpen door hem zo vaak als mogelijk gewoon op de grond te leggen. Hier heeft hij in elk geval meer ruimte dan in de box om te oefenen en te proberen. Dat gaat redelijk goed, hij trekt zich vooruit op zijn handjes. Wanneer hij te moe wordt probeer ik hem af te leiden door even samen een boekje te kijken of met ballonnen te spelen, daar blijkt hij gek van te zijn. Even rust, zodat hij dan weer lekker verder kan tijgeren. Het heel hard en heel hoog gillen is best vervelend, dat stoort ook de andere kinderen in hun spel. Geloof me, als hij krijst dan gaat het volume helemaal open en horen de buren hem. Ook hierin probeer ik hem te ondersteunen. Krijsen helpt namelijk niet. Ik zeg hem rustig dat hij niet moet krijsen, zonder te verwachten dat hij dat al helemaal begrijpt. Dat hoeft ook niet, hij is net 7 maanden oud.

Na een paar weken vol frustratie is het dan zover! Baby kan kruipen! Vol trots kruipt hij de kamer rond en kan nu veel meer ontdekken omdat hij nu zelf overal naartoe kan. Dat is fijn! En het geeft even weer rust…tot baby wil gaan staan en lopen. Dan komt de frustratie wel eens opnieuw om de hoek kijken.

Gefrustreerde baby’s zijn niet fijn voor de omgeving, maar vanuit de frustratie en boosheid gaan ze vaak wel op zoek naar een manier om te bereiken wat ze willen, of dat nu kruipen, zitten, staan of rennen is. En oooh…die gezichtjes als ze dan opeens kunnen wat ze willen. Vol trots kijken ze je aan, dan vergeet ik op slag de moeilijke periode die hieraan vooraf ging!

Myriam

Standard

Knap lastig – deel 2 bij Welkom Kind Midden en West Brabant

autisme_enjoil

Alweer de 2de bijeenkomst van deze interessante training. De eerste training hadden we onze aandacht vooral besteed aan het verschil tussen gewoon lastig en knap lastig gedrag. Blijvend lastig gedrag dus. Deze avond gingen we dieper in op het gedrag dat autistische kinderen en kinderen met ADHD vertonen.

Als eerste hadden we aandacht voor kinderen met ADHD. Deze kinderen kenmerken zich door als kleine wervelwindjes rond te vliegen. Ze kunnen niet stilzitten en worden afgeleid door alles. Ze zien elke vlieg die voorbij vliegt. Ze hebben energie voor 10, zijn enorm gedreven. Ze kunnen super goed out of the box denken, zijn erg creatief en vindingrijk. Deze goede eigenschappen worden jammer genoeg wel eens vergeten waardoor de kinderen nogal vaak een negatieve stempel krijgen. Ook ouders worden wel eens raar aangekeken of krijgen te horen dat ‘ze nu toch echt wel hun kind beter moeten opvoeden’ of ‘als het mijn kind was…..’ Je kan namelijk niet aan deze kinderen zien dat ze ADHD hebben. Je kan het wel merken aan hun gedrag en als je even echt naar het kind wil kijken kan je ook de positieve eigenschappen van het kind zien.

Dit telt ook voor autistisch kinderen. Zij hebben problemen met de informatie en prikkels die ze binnen krijgen te verwerken. Dankzij de brainblocks heeft Frieda heel beeldend kunnen uitleggen hoe iemand met autisme informatie verwerkt. Doordat ik dit nu weet kan ik veel beter een kindje met autisme begrijpen en dus ook ondersteunen. Kindjes met autisme kunnen namelijk niet filteren welke informatie belangrijk is om opgenomen te worden en welke informatie niet zo belangrijk is. De juf die een moeilijke som uitlegt is natuurlijk belangrijk, maar als er op dat moment iemand op de gang roept, of iemand die op zijn stoel wiebelt, een vlieg die voorbij komt, een auto die buiten toetert. Het kind met autisme vangt het allemaal op en neemt alle info ook op in zijn hoofdje. Het is dan ook logisch dat dat hoofdje op een bepaald moment helemaal vol zit. Dan heeft het kind eventjes tijd nodig om alle info op een rijtje te zetten (dat was ook letterlijk te zien met de brainblocks) en weer ruimte te maken om nieuwe info op te kunnen nemen. Deze kinderen hebben ook vaak problemen met sociale contacten omdat ze vaak de emotie niet kunnen waarnemen of plaatsen die achter woorden zit. Deze kinderen doen letterlijk wat je zegt, zoals rechtdoor over een rondpunt fietsen, terwijl jij natuurlijk bedoelt dat ze erom heen moeten en dan rechtdoor. Goed opletten wat je zegt is dus erg belangrijk bij deze kinderen. Geen verborgen boodschappen, die vangen zij niet op. Ook deze kinderen hebben veel positieve eigenschappen. Ze zijn enorm opmerkzaam enzien vaak details waar jij zelfs niet op let. Deze kinderen kunnen enorm veel kennis hebben van een bepaalde zaak. Ze houden erg vast aan routines, wat natuurlijk ook een valkuil kan zijn, en hebben een uitstekend geheugen. Ze zien de wereld op een heel andere manier dan wij de wereld zien.  Hierdoor leggen ze soms ook andere linken die mensen niet zo goed kunnen begrijpen, maar die voor hen heel logisch zijn.

Deze avond heeft mij weer meer inzicht gegeven in hoe kinderen met ADHD en autisme met reageren op hun omgeving en hoe zij prikkels verwerken. Dat begrip zorgt ervoor dat ik deze kinderen steeds beter kan begeleiden en opvangen. Want hoe je het ook draait of keert…het zijn kinderen, kinderen met een plusje,  en ook zij hebben recht op liefdevolle, kwaliteitsvolle opvang waar ze zich veilig kunnen ontwikkelen.

Myriam

 

Standard

Opvoedparty bij Welkom Kind Midden en West Brabant

Met een ‘pling’ kondigt de computer aan dat ik een mail heb ontvangen. Een uitnodiging voor een opvoedparty bij mijn gastouderbureau Welkom Kind Midden en West Brabant. Ik heb geen idee wat ik mij daar bij moet voorstellen, maar een gezellige avond is altijd mooi meegenomen.  En gezellig was het!

Zoals altijd werden we voorzien van een hapje en een drankje en na een korte kennismakingsronde konden we aan de slag met het spel. Nou ja, spel….de bedoeling van deze avond is dat mensen vrijuit de problemen waar ze tegenaan lopen in de opvoeding van hun kinderen op tafel kunnen leggen. Zonder dat mensen beoordeeld of veroordeeld worden. Zonder dat ze zich moeten schamen of slecht voelen omdat ze ergens tegenaan lopen met hun kinderen. En zeg nu zelf…opvoeden is altijd een uitdaging en soms zit je echt wel even met je handen in het haar omdat je even niet weet hoe je om moet gaan met die driftbui in de AH van je zoon. Of hoe je je flinke, zelfstandig etende dochter van 1,5 jaar kan leren om haar bord (met inhoud) niet tegen de muur te gooien zodra ze genoeg heeft. Kleine problemen misschien, maar als je er midden in zit kan het wel flink vervelend zijn. Elke avond het eten van de muur schrapen is niet echt handig en om de muur dagelijks te overschilderen, dat is ook niet de bedoeling.

De andere deelnemers luisteren naar het probleem van de vraagsteller en kunnen dan advies geven. Vanuit de eigen ervaring en gevoel. Niet vanuit boekjes of regeltjes zoals “het zou moeten”. Want dat werkt nu eenmaal niet bij elk kind. Elk kind is uniek, en de opvoeder is ook uniek. Mama, papa, oma, opa, opvoeders reageren allemaal vanuit hun eigen-wijs-heid. En elk kind reageert daar ook weer anders op.  Het is dus soms zoeken wat bij jou kind kan werken, en soms krijgt je een oplossing aangereikt waar je zelf nooit aan had gedacht. Omdat die oplossing gewoon niet in je opkomt. Of je denkt er wel aan, maar je maakt je zorgen dat het niet zal lukken, of je weet niet hoe je eraan moet beginnen.  Dan is een aanmoedigend woordje wel fijn. Het doet vaak ook al goed om te weten dat het niet alleen bij jou soms totaal in het honderd loopt en dat je niet de enige bent met een peuter die ‘s avonds geen hap wil eten. Het is ook fijn om te horen dat het niet aan jou opvoeding ligt, dat het vaak maar een fase is die vanzelf weer overgaat.

De avond werd op een fijne, ontspannen manier begeleidt door Annet. Zij had ook het opvoedspel meegenomen. Dat is een spel met kaartjes. Op elk kaartje staat een stelling waarmee je als opvoeder te maken kan krijgen. Hierover kan je dan ook even met elkaar bespreken wat je doet of zou doen als je met deze stelling te maken krijgt.

Want opvoeden is niet simpel, het is en blijft een uitdaging maar het is over het algemeen wel leuk. Er is namelijk niet 1 manier om een perfecte opvoeder te zijn, er zijn wel duizenden manieren.

Myriam

Standard

Geloven in de paashaas

pasen_vrolijk_pasen

Over een weekje is het alweer Pasen en daar hoort, volgens de kinderen wat lekkers bij. Ze verwachten paaseitjes! De paashaas dient voor iedereen paaseitjes te brengen. Dat is duidelijk voor alle kinderen, toch? Of niet, want zo rond de leeftijd van 6-8 jaar gaan de kinderen toch iets meer nadenken over de paashaas en daaraan gekoppeld ook de sint en de Kerstman. Mijn dochter, bijna 7 gelooft nog heilig in de paashaas, de sint en de Kerstman. Hoewel we rond die laatste nooit echt iets hebben gedaan en we haar ook vertellen dat wij de cadeautjes onder de kerstboom leggen. Voor haar bestaat de Kerstman, de sint en de paashaas, punt! Een opvangkindje van 6 jaar denkt daar toch iets anders over. Zijn buurmeisje heeft hem verteld dat de paashaas niet bestaat. Hij is overtuigd dat de paashaas niet bestaat nu en probeert daar ook de andere kinderen in de opvang van te overtuigen.

Ik hou me in deze discussies meestal op de achtergrond maar ik vind het reuze interessant om hun redeneringen te volgen. Als ze aan mij vragen hoe het zit stel ik de vraag meestal terug: “Hoe denk jij dat het zit?” Ik ga niks ontkennen of bevestigen. Maar…als de paashaas dan niet bestaat, hoe komen die paaseitjes er dan. Mijn dochter heeft daar de oplossing voor gevonden…dan komen de paasklokken de eitjes brengen. Dit kent ze omdat ik Vlaamse ben en bij ons brengen de paasklokken inderdaad de eitjes. Maar dat is toch niet echt duidelijk voor de Nederlandse kindjes. Zelfs C, die er een paar minuten geleden nog heilig van overtuigd was dat de paashaas toch echt niet bestaat weet hierop geen antwoord. Wanneer een B, bijna 8, oppert dat misschien mama en papa die eitjes wel verstoppen antwoordt C heel beslist dat dat niet kan, want mama en papa slapen toch ook in de nacht, zij gaan daar echt geen tijd voor hebben. Dus komen ze dan toch weer tot besluit dat de paashaas dat echt wel moet doen, misschien wel geholpen door de paasklokken.

Ik geniet van hun kinderlijke logica en laat hen gewoon nog eventjes lekker geloven in de paashaas, de paasklokken of wat dan ook. Er is nog tijd genoeg om groot te worden!

 

Fijne paasdagen!

Myriam

Standard

Veilig spelen

Afgelopen weekend las ik in de krant een artikel met als titel dat we onze jonge kinderen met een zakmes moeten laten spelen. Spontaan verslikte ik me in mijn koffie. Watblieft?! Kinderen met een zakmes laten spelen? Zijn ze helemaal gek geworden??? Weten ze dan niet hoe gevaarlijk dat is? In gedachten zag ik het bloed al uit de armpjes van mijn kleuters spuiten. Tot ik het artikel begon te lezen.

De laatste jaren staat alles in het teken om kinderen zo veilig mogelijk te laten spelen. We zouden zowat in staat zijn om bij een glijbaan of een schommel kussen te leggen zodat ze toch maar ‘zacht’ vallen. Feit is dat we onze kinderen zoveel mogelijk willen beschermen tegen blauwe plekken, wondjes en wat nog meer. Terwijl kinderen gewoon lekker willen rennen, klimmen, klauteren, springen en ontdekken en tja, daar hoort een blauwe plek, een kapotte knie of een buil wel eens bij. Leuk is dat niet altijd, maar ik merk rondom mij wel dat het vaker de ouders zijn die het moeilijk hebben met het feit dat hun kind een schram heeft opgelopen. De kinderen zijn vaak na een paar tranen de pijn alweer vergeten en willen gewoon spelen. Dat gaat soms erg ver. Ik hoor soms verhalen over kinderen die met gips en al (en die gips zit niet voor niets om de pols of arm) toch weer in dezelfde boom klimmen als waar ze zijn uit gedonderd. Of op een trampoline gaan staan springen. Kinderen willen bewegen en daar hoort vallen bij!

Door kinderen te hard te beperken in hun drang tot bewegen, beperk je kinderen uiteindelijk ook in hun ontwikkeling. Waarom moet alles zo afgeschermd veilig? Ik heb een hyperbewegelijke 6 jarige dochter in huis die eerst doet en dan pas denkt. Ze ziet een sloot, rent ernaartoe om erover te springen en ontdekt halfweg haar sprong dat ze niet aan de overkant geraakt…..”Oeps, nu ben ik nat, mama”. Ja, dat is wel eens vervelend, vooral als ze dat doet met een witte jurk, maar ook daar leer ik in. Geen witte kleding voor mijn dochter. Maar eerlijk…de wereld vergaat niet wanner zij in die beek springt. Ook zij valt niet ter plekke dood omdat ze nat is. Mijn hart slaat nog regelmatig een slag over bij sommige dingen die ik de kinderen zie doen, maar toch vind ik het belangrijk dat ze mogen bewegen en ontdekken. In de speeltuin laat ik hen zoveel mogelijk doen, ook al gaat het dan wel eens mis. Ook daar leren kinderen van. Vaak gaan ze elkaar dan ook helpen om allemaal te kunnen glijden. Ik denk dat we allemaal moeten proberen om een middenweg te vinden. Onze kinderen hebben nood aan bewegen en spelen, ook al gaat dat dan wel eens mis, maar sommige dingen zijn te gevaarlijk of kunnen enkel onder 1 op 1 toezicht. Ouders moeten zichzelf ook goed voelen bij wat het kind doet en wat dat is, dat verschilt per persoon. Zoals het kind laten spelen met het zakmes….dat vind ik toch nog net een stap te ver, maar als we onze beruchte spinnensoep in bloed maken mogen de kinderen wel met een tafelmes de tomaten doorsnijden. Zeg nu zelf…dat is toch al een mooi begin, niet?

Voor degenen die het artikel zelf nog even willen lezen, de link  http://www.ad.nl/nieuws/veiligheidnl-laat-je-kind-wilder-spelen~a326a027/

Standard