Moederdag

Over een paar dagen is het weer zover, moederdag. Natuurlijk zijn we in de opvang druk bezig om een heel mooi cadeau voor alle mama’s te maken. De kinderen genieten! Ze stralen als ze bedenken welke kleur ze gaan gebruiken en als ze hun, zelf gemaakt en ingepakt cadeautje mee mogen nemen glunderen ze van trots! Zo mooi om te zien.

Dit jaar doe ik er ook weer een versje bij. Dat is dubbel feest voor de mama’s. Niet alleen een cadeautje, maar ook een versje, speciaal voor mama! Ik leer de kinderen wel vaker versjes aan, zo hebben we elk jaar met nieuwjaar ook een nieuwjaarsbrief. Maar hoe doe je dat nu? Kinderen een versje aanleren, want in tegenstelling tot liedjes kan je bij versjes niet leunen op muziek. Een paar tips:

  • zorg voor een versje dat de kinderen aanspreekt (in mijn geval is dat iets dat niet te belerend overkomt, niet met vingerwijzingen, vaak een versje met een beetje ondeugend ondertoontje)
  • Zorg dat het versje niet te lang is, maar zeker ook niet te kort. Je wil de kinderen iets leren en iets als ‘blauw, blauw, blauw, mama ik hou van jou’ is erg leuk voor een peutertje van 1 jaar, maar de 3 jarige die daarnaast zit vindt dat al snel saai
  • Zorg dat je gebaren kan uitbeelden bij het versje. Dat helpt kinderen om het goed te onthouden
  • Leer het versje zelf goed vanbuiten voor je het de kinderen gaat aanleren
  • Zorg voor een rustig moment om het versje aan te leren (vb na het fruit eten als iedereen toch aan tafel zit)
  • Vertel aan de kinderen wat jullie gaan doen en waarvoor. In dit geval dus, een versje leren voor mama omdat het bijna moederdag is
  • Zeg het versje op, met de gebaren, zonder dat je verwacht dat ze het al leren, laat hen het versje ontdekken, proeven….vraag aan de kinderen wat ze van het versje vinden.
  • Herhaal het versje een paar keer (steeds met de gebaren), na 1 of 2 keer kan je de kinderen uitnodigen om het mee te zeggen. Vaak zullen ze dan hier en daar een paar woordjes meezeggen of de gebaren meedoen.
  • Oefen liever 5 keer per dag het versje 1 of 2 of 3 keer dan 1 keer per dag 15 keer
  • Moedig de kinderen aan om mee te doen, maar dwing niet. Ik had een kindje in de opvang die nooit meedeed wanneer we in groep een versje (of een liedje) leerden, maar als hij in bed lag voor de middagdut hoorde ik hem door de babyfoon het hele versje opzeggen. Hij pikte het versje dus wel op.
  • Wanneer je merkt dat de kinderen het versje al goed kennen kan je vragen of kinderen het versje alleen willen opzeggen, of per 2 of alleen de kinderen, zonder je hulp. Sommige kinderen vinden dit enorm spannend, het moet natuurlijk niet. Als het dan mis gaat, dan is dat zo, een beetje hulp moet kunnen, het is geen examen!
  • En vooral: Maak het leuk! Geniet van de kinderen!

 

Veel plezier!

Myriam

 

Standard

Kennen jullie dat ook? Dat leuke gevoel als je ‘s avonds nog een keer over de afgelopen dag nadenkt en alleen maar kan zeggen dat het een goede, leuke dag was? Wel, dat gevoel heb ik nu! Ik ben heel erg moe, maar echt wel helemaal tevreden en voldaan en ik heb zo het idee dat er een aantal kindjes erg goed gaan slapen vannacht terwijl ze een glimlach op hun gezichtje hebben. En daar werk ik voor, kindjes gelukkig maken!
De dag begon best wel vroeg vanmorgen, Kiki werd wakker om 4 uur en wou uit bed om 6.30 uur. Tussen 4 uur en 6.30 uur hebben we heel haar repetoire aan liedjes horen voorbij komen. Slapen was dus niet meer mogelijk!
Maar goed, dan maar op tijd opstaan, even een frisse douche om wakker te worden en dan naar beneden om de kindjes op te vangen. Om 7.30 waren er al 5 kindjes in huis, de jongste is 15 maanden en de oudste 4,5 jaar. Dat is dus een leuk groepje, omdat het toch best nog wel fris was hebben we eerst lekker binnengespeeld. Het was alweer een tijdje geleden dat de kindjes in de opvang waren. Ze hebben allemaal een leuke vakantietijd gehad, dus hebben we gewoon lekker gespeeld. Het speelgoed moest natuurlijk weer opnieuw verkend worden. De zon deed ondertussen erg goed haar best en het werd al vlug lekker warm buiten. Dat is maar goed ook want ik had de kindjes een leuke buitenactiviteit beloofd na het fruit eten. Terwijl we fruit aten kwamen er nog 2 kindjes langs om ook mee te spelen. Ons clubje is nu compleet dus konden we naar buiten. Terwijl de kinderen even hun energie kwijt speelden door te rennen kon ik alles klaarzetten voor onze volgende activiteit. De benodigheden zijn: 1 bak met blokken ijs met speelgoed(ik had bekers en potten genomen en die gevuld met water, daarin wat plastic speelgoed, een nacht in de vriezer en voila….klaar!). Een bak met lauwwarm water (zeker geen warm of heet water!) en een bak met zand, gewoon omdat zand en water altijd leuk is! De activiteit kan ook gewoon zonder zand, maar zand is gewoon een heel erg leuk plusje!
Ik heb de kinderen dan allemaal kleding aangedaan (of liet ze het zelf doen) die nat mocht worden. De jongste kinderen kregen een zwemluier aan, de anderen een zwemshort of gewoon in hun ondergoed met een tshirt, dit tegen het verbranden. Na het smeren met zonnecreme was het dan echt hoog tijd om echt te beginnen. Als eerste liet ik de kinderen zien wat er in de bakken zat. Natuurlijk herkennen ze allemaal zand en water. Daarover stelde ik dan een paar vragen vb is het zand droog of nat? Is het water warm of koud? Is het zand warm of koud? De bak met ijs werd niet onmiddelijk herkend. Ze kennen allemaal (water)ijsjes, maar zo kleurloos ijs met speelgoed erin…dat is wat moeilijker, natuurlijk hebben we ook even over de inhoud van deze bak gesproken. Ik verbeter de kinderen op dat moment niet. Samsam zei dat hij dacht dat ijs warm was. Ik reageerde gewoon met: “ik weet het niet, misschien moet je dadelijk eens voelen en dan mag je mij komen vertellen of het inderdaad warm is”. Natuurlijk weet ik het wel, maar de bedoeling van deze activiteit is het ontdekken van warm/koud en de verschillen tussen beiden. Daarnaast is het ook leuk om te ontdekken wat drijft en wat niet. Ik zette al de bakken op het gras in het zonnetje. De kinderen vonden het geweldig. Het ijs was natuurlijk echt koud, maar dat speelgoed erin….hoe kregen ze dat er toch uit? Sem ontdekte al erg vlug dat als je ijs vasthoudt, je hand erg koud wordt, maar dat er ook water uit het ijs komt. Hij begreep toen nog niet dat het ijs water wordt, dat is ook niet erg, dat komt vanzelf. Kiki en Bobbie ontdekten na een tijd experimenteren dat als jij een blok ijs in de bak met het lauwe water legt dat dat ijs dan veel vlugger verdwijnt, of smelt, want dat woord hebben we vandaag ook geleerd! En dan is het speelgoed natuurlijk vrij. Als je langs de andere kant ijs in het zand legt dan kleeft er plots veel zand aan het ijs, dat kwam Samsam me laten zien. Natuurlijk werden ook de jonge peuters in deze activiteit betrokken. Pipo vond het leuk om het ijs tegen zijn lippen te houden, dan begon hij te zuigen en natuurlijk krijgt hij dan wat water in zijn mondje. De grotere kinderen begonnen hem al vlug na te doen met de nodige kreten erbij: “Myriam, dat is koud water nu” of “Myriam, als ik mijn tong tegen het ijs duw dan wordt mijn tong ook heel koud” Prachtig toch hoe ze zelf dingen ontdekken als je ze maar vrij laat. Bumba vond vooral het zand erg leuk, hij ging handjesvol zand halen om het in het water te laten vallen. Hij danste van plezier terwijl het zand naar de bodem zakte. Bibi vond het allemaal wat druk en bleef liever op een afstandje kijken. Natuurlijk hebben we haar ook even laten kennismaken met een ijsblokje. Eventjes met het ijs over haar handjes en beentjes gewreven. Bibi gaf heel duidelijk aan dat ze voelde dat het koud was door haar handjes en beentjes weg te trekken. Ik zag dat en zei “ja, ijs is koud he”, ze echoode en zei “koud” dus weer een woordje geleerd.
Het ijs was na een half uurtje helemaal gesmolten maar natuurlijk hadden wij nog geen zin om terug naar binnen te gaan, dus hebben we het bovenste gedeelte van onze zandbakschelp gevuld met water, gewoon omdat we graag met water spelen. Op een bepaald moment zaten er 5 kinderen tegelijk in dat badje, zonder ruzie! Wel met heel veel gelach en gegiechel en als ik er dan nog een emmer warm water bij ingoot, zo dat ze helemaal ondergespetterd werden was het feestje natuurlijk helemaal af! Het was dan ook veel te vlug tijd voor de lunch, na de lunch gingen een aantal kids slapen en de andere gingen lekker terug in het badje tot mama hen kwam ophalen. Pipo was zo moe van het spelen in het water dat hij tijdens het afdrogen op de aankleedtafel bijna in slaap viel! Gelukkig kwam mama al snel en mocht hij thuis even gaan slapen.
Deze activiteit is zo simpel en zorgt voor zoveel plezier. Het voorbereiden is zo gebeurd, het opruimen valt ook dik mee. Dit gaan we vast nog vaker doen, gewoon omdat we het leuk vinden!

Fijne avond,
Myriam

ijs, water en zand

Image

De waarom- periode

Iedereen die met kinderen werkt of kinderen heeft komt er vroeg of laat mee in contact; de ‘waarom’ periode. Vanaf een leeftijd of 3-4 jaar willen kinderen echt alles weten, heel de dag door vragen ze ‘waarom?’. Nu deze peuter/kleuter vragen zijn vaak lastig en menig ouder heeft al wel eens ‘daarom’ geantwoord, gewoon om even van de eindeloze stroom ‘waarom’ af te zijn. Een ander truukje dat goed helpt is antwoorden dat je het niet weet en dat dochter- of zoonlief het misschien eens aan de juf kan vragen. Juffen weten alles toch?

Ik hou wel van die periode, lekker eigenwijs zijn en alles willen ontdekken/weten/vragen. De meeste van die peuter/kleuter vragen zijn ook nog best onschuldig of de antwoorden zijn simpel terug te vinden op internet. En dat antwoord aanvaarden de kinderen ook wel:’oei, dat weet ik niet, maar we kunnen eens op internet kijken of we daar het antwoord vinden’. Ik vind namelijk dat kinderen echt wel mogen weten dat ik niet alleswetend ben en dat ik soms ook dingen moet zoeken.

Heel anders wordt het als een kind gaat nadenken over andere vragen, een soort diepgaande levensvragen. Al dan niet serieus, maar waarop ik in de verste verte geen antwoord kan bedenken en de antwoorden ook niet voor het rapen liggen op internet. Een voorbeeld van zo een vraag is” Myriam, wie heeft er bedacht dat je eieren van een kip kan eten???” Ik denk dat ik keek alsof ik water zag branden op dat moment, mijn blik moet boekdelen gesproken hebben want ik kreeg de reactie, van hetzelfde kind: “Is dat een moeilijke vraag ?” Euh…. ik denk dat moeilijk hier een understatement is, want ik heb geen flauw idee. Maar eerlijk gezegd, ik vind dat het kind gelijk heeft met die vraag want wie heeft er inderdaad in godsnaam bedacht om iets dat uit de kont van een dier komt te gaan eten, of te koken en dan te eten, of te bakken en dan te eten. Is dat per toeval ontdekt, iemand liet een ei vallen op een hete steen, dat ei bakte min of meer en die persoon dacht: “laat ik die smurrie eens proeven….mmmmmm dat is lekker, en met wat zout en peper is het nog veel lekkerder, dat ga ik vaker maken”, of is iemand bewust op zoek gegaan naar iets dat je kan eten.  Moeten we dan denken aan de oudheid waarin dit ontdekt is (toen hadden ze waarschijnlijk ook wel vogels al waren die wat groter dan een kip en hun eieren ook!)

Van fruit kan ik het nog aannemen dat mensen dat wilden proeven, het meeste fruit ruikt al zoet, maar een ei, dat ruikt naar niks en als het rot is dan…..stinkt het uren in de wind, dus waarom wil je proberen om dat te eten. Zo stel ik me ondertussen ook vragen bij wie er eigelijk begonnen is met aardappelen eten. Knollen uit de grond, iemand vond die en dacht toen: “wow, dat ziet er goed uit, wat kan ik daar allemaal mee doen? ” Weet je wat, ik gooi ze in heet water en ga dan eens kijken wat er gebeurd” ????? Is het echt zo gegaan, puur en alleen door het instinct van mensen om te willen leven, ontdekken en vooruitgaan?? Of zit er meer achter of net niks, dat het allemaal gewoon echt toeval was, maar hoe komen die aardappelen dan in kokend water terecht??? Hoef ik het u nog uit te leggen dat ik ondertussen samen met de kinderen heel veel plezier beleef aan het bedenken van antwoorden op zulke vragen?

 

Fijne avond!

Myriam

 

ps. Mijn excuses aan iedereen die ik door bovenstaande blog ‘vies’ heb gemaakt van eieren……

Standard

Kliederen

Afbeelding

Kliederen, welk kind houdt er niet van? De kinderen van ons clubje vinden kliederen in elk geval super super super leuk!! Daarom doen we morgen een speciale kliederactiviteit, wat dat wordt, horen jullie in de volgende blog rond kliederen.

Vandaag wil ik het over iets anders hebben, want kliederen…waarom vinden kinderen dat nu zo leuk? Volwassenen denken daar vaak toch nog wel net iets anders over. Ik heb alle ouders van de kindjes die mee mogen doen alvast verwittigd dat ze hun kinderen kleding aan moeten doen die vies mag worden, heel vies mag worden. Ik krijg enkel heel positieve reacties op de kliederactiviteit die gepland staat, maar tussen de regels door lees ik hier en daar toch wel de gedachte bij vraagouders: “leuk dat je gaat kliederen met hen, zolang het maar niet bij mij in huis is, wens ik jullie heel veel plezier!”

En ja, misschien ben ik goed gek om met een stel jonge peuters dit te gaan doen, maar ik heb nu al voorpret, ik kan nu al hun gezichtjes zien als ze gewoon los mogen gaan met verf, zand en lijm. Als we binnen moeten blijven wegens slecht weer dan moet ik spijtig genoeg alle beperken tot lijm en verf, maar dat is ook nog erg leuk. En kliederen is gewoon enorm belangrijk voor kinderen. Het lijkt alsof kinderen gewoon aan het…..euh ja… kliederen zijn, maar dat is echt niet zo. Kliederen is voor hen zoveel meer. Kinderen leren vooral door te beleven en te proberen en dat doen ze onder meer door aan te raken, te ontdekken, te voelen, proeven, ruiken, kijken, horen. En dat doen ze dus allemaal bij kliederen, en ja, ook als ze kliederen met eten. Kiki heeft ooit een keer gezegd:’ssst mama, de soep praat”. Toen de soep aan het koken was, ze hoorde dat en maakt daar, vanuit haar peuterleefwereld praten van. Ze hoort dus dat er iets aan de hand is. Natuurlijk laat ik peuters niet hun handen in kokende soep stoppen om dan ook te laten voelen. Dat is dan weer absoluut NIET pedagogisch verantwoord, maar als peuters aan tafel met hun eten gaan spelen, of kliederen (sorry, ik gebruik dat woord wel erg veel in deze blog) zijn ze eigelijk hun eten aan het verkennen. Even bekijken wat dat is, wat je daarmee kan, hoe dat in elkaar steekt, of je daar nog iets anders mee kan en als we die lijn dan even doortrekken is dat nu net wat wij als volwassenen doen als we een probleem tegenkomen. We onderzoeken wat het probleem is, bekijken hoe we het kunnen oplossen, bekijken bv hoe een apparaat dat stuk is in elkaar steekt om het defect te kunnen vinden. Wel, jonge kinderen leren door te kliederen hoe ze later problemen moeten aanpakken. Dat is erg kort door de bocht en er komen nog enorm veel tussenstappen, maar kliederen is wel de aanloop om probleemoplossend te leren denken.

Daarnaast is kliederen ook erg goed voor de fijne motoriek. Kinderen zijn bezig met hun handjes en geloof me, niet alles is even gemakkelijk te vangen of te pletten. Probeer maar eens om die verf of lijm te pakken, of als we dan weer even naar het kliederen met eten gaan, die rijstkorrel te pakken krijgen is best moeilijk als je fijne motoriek nog niet helemaal op punt staat. Vaak zijn kinderen op dat moment dan ook supergeconcentreerd en worden ze dus boos als je hen op dat moment stoort.  Weer door te oefenen en te proberen lukt hen dat steeds beter en beter, en dat oefenen, dat noemen wij dus kliederen. Hopelijk kan je het kliederen van je dochter of zoon nu net met iets andere ogen bekijken, want hier bovenop komt nog……..

KLIEDEREN IS GEWOON ERG LEUK!!! Kinderen genieten er zo enorm van als ze vrij mogen kliederen en zeg nu zelf…poetsen moeten we toch erg vaak, het ‘geklieder’ (voor mij als vlaamse is dat een enorm raar woord) opruimen is ook niet het einde van de wereld!

Standard